"ครับ ผมจะไปติดต่อเดี๋ยวนี้!"
เถ้าแก่ไต้รับคำ เมื่อเห็นว่าไม่มีคำสั่งอื่นอีก ก็หมุนตัวเดินออกไป ปิดประตูเบา ๆ อย่างระมัดระวัง
ท่านประธานนั่งอยู่หน้าโต๊ะเพียงลำพัง จ้องมองโทรเลขฉบับนั้น ใจกำลังครุ่นคิด
เวลานี้สนามรบด้านหน้าพ่ายแพ้ติดต่อกัน ขวัญกำลังใจทั่วประเทศตกต่ำสุดขีด แม้แต่พวกที่พูดจาเหลวไหลว่าให้ยอมจำนนก็ยังมี
นานาชาติก็กังขาว่าเขาจะต้านทานการบุกของพวกผีน้อยไหวหรือไม่ ภายในเองก็ยิ่งมีคลื่นใต้น้ำซัดสาด แต่ดันมาในช่วงเวลานี้เอง กรมกองพลกองโจรภายใต้บัญชาการโดยตรงของเขา แถมยังเป็นเขาเองที่เซ็นอนุมัติยืมตัวสองกองพลเบ็ดเตล็ดให้เฉินกุย
ไม่เพียงขับไล่พวกผีน้อยในเมืองออกไปได้ กระทั่งผู้บัญชาการกองทัพแนวรบจีนกลางของพวกผีญี่ปุ่นยังถูกฆ่าตาย
หากโหมโรงข่าวดีให้ดี นี่ก็จะเป็นวิสัยทัศน์อันชาญฉลาดและช่วงเวลาอันรุ่งโรจน์ของเขา เพียงพอจะสะกดคนที่ร้องเพลงตีขบวนได้ ปลุกใจคนทั้งชาติ
แต่ที่แทงใจดำคือ ข่าวชัยชนะนี้ดันถูกส่งมาจากกรมการทัพที่ห้า
ข้อความในโทรเลขที่ว่า 'กองพลที่ 31 กองทหารที่ 135 กับเฉินกุยร่วมกันตีอำเภอฉูแตก' นั้น มันเสียดแทงอยู่ในอกเขาราวกับตะปูหนึ่งดอก
ผิวเผินเหมือนจะรายงานความดีความชอบ แต่ความจริงคือมาแบ่งผลงานกับเขา!
เวลานี้ยังไม่ทราบสถานการณ์ของเฉินกุยชัดเจน ระหว่างสองพื้นที่เต็มไปด้วยการปิดล้อมเป็นชั้น ๆ ของพวกผีญี่ปุ่น เขาหมาวซานยิ่งอยู่ใจกลางวงล้อมของศัตรู
กองทัพใหญ่ส่งไปไม่ได้ กำลังเสริมก็ให้ไม่ได้ การบีบบังคับด้วยคำพูดมากเกินไปมีแต่จะผลักดันกองกำลังที่สู้รบเก่งกาจนี้ไปอยู่ที่อื่น นั่นต่างหากที่เรียกว่าเสียน้อยเสียยาก