เมืองหลางซี
ฟ้าสางได้ไม่นาน รถบรรทุกทหารสองคันที่คลุมด้วยผ้าใบก็มุ่งหน้าเข้ามาในเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้ทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลอานฮุย
ประตูเมืองเปิดอยู่ ทหารหุ่นเชิดที่เฝ้าประตูเหลือบมองเอกสาร แล้วเมื่อเห็นว่าเป็นคนจากกองบัญชาการจีนกลาง ก็ไม่กล้าชำเลืองมองอีกแม้แต่น้อย
คาโตะนำสารวัตรทหารสิบคน หาบ้านเล็ก ๆ ริมถนนหลังหนึ่งในเมืองได้ตามสบาย
ลานบ้านร้างมาระยะหนึ่งแล้ว เต็มไปด้วยวัชพืช ภายในตัวบ้านยังถือว่าสะอาดพอสมควร
นั่งได้ไม่นาน หัวหน้าหมวดคนหนึ่งของกองพลที่สี่ซึ่งประจำการอยู่ที่หลางซีก็ลงมือนำเครื่องทรมานและอาหารกระป๋องกับเสบียงแห้งมาส่งให้ ต่อจากนั้นก็ถอยออกไปอย่างนอบน้อม
คาโตะนั่งอยู่บนเก้าอี้ ดวงตาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือด
วิ่งวุ่นมาทั้งคืน ยังไม่ได้แตะน้ำแม้แต่หยดเดียว บัดนี้หิวจนท้องแทบติดหลัง
กลางห้องก่อกองไฟถ่านไว้แล้ว เขาดึงเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่ง หยิบอาหารกระป๋องเนื้อวัวที่ย่างไว้สักพักหนึ่งขึ้นมา ใช้มีดดาบปลายปืนงัดฝาออกแล้วค่อย ๆ กิน
ล่ามก็หามาได้แล้ว นามสกุลผาง เป็นเจ้าที่ดินที่ล้มละลาย พวกผีญี่ปุ่นเข้าเมืองมา เขาเป็นคนแรก ๆ ที่เข้าไปต้อนรับท่านแม่ทัพ
อดีตเคยไปเรียนหนังสือที่ญี่ปุ่น พูดภาษาญี่ปุ่นได้บ้าง ตอนนี้หดคอเข้า สายตาวับ ๆ ไปมาระหว่างคาโตะกับเชลยที่ถูกมัดอยู่ที่มุมห้อง
"คุณผาง" คาโตะกลืนเนื้อคำหนึ่งลงคอ ฝืนยิ้มให้ดูอบอุ่นเท่าที่จะทำได้ ชี้ไปที่กระป๋องที่ยังไม่ได้เปิดอีกอันบนโต๊ะ "กินข้าวหรือยัง กินด้วยกันหน่อยไหม?"