เมื่อลานบ้านกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ฮาตานากะ เคนก็ถอนหายใจยาวลึก เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้ายามราตรีอันมืดมิด ในใจพลันรู้สึกเลื่อนลอย
เบื้องล่างล้มล้างเบื้องบน!
เป็นนายทหารมานานหลายปี ในที่สุดวันนี้ก็ถูกผู้ใต้บังคับบัญชาก่อกบฏเสียที
แต่เขาก็ยังกำชับเป็นพิเศษว่าอย่าเพิ่งฆ่าโยชิสึโดยตรง
เพราะโยชิสึจะตายเพราะถูกยิงเปาระรัวไม่ได้ เขาต้องตายเพราะทำอัตวินิบาตกรรมด้วยความกลัวผิด หลังคว้านท้องในฐานะพลโทคนหนึ่งแล้วต้องแบกรับความผิดทั้งหมดที่เสียเมืองไปแต่เพียงผู้เดียว
แบบนั้น ตัวเขาถึงจะหลุดพ้นจากหลุมดำแห่งความผิดนี้ได้มากที่สุด
......
ฟ้าเพิ่งสาง ที่ท่าเรือนอกเมืองก็เริ่มคึกคักแล้ว
เฉินกุยนั่งอยู่ในห้องไม้ ห้วงสมองกำลังกวาดพิเคราะห์สถานการณ์รอบข้าง
พวกเขาเข้าเมืองมาแล้วหนึ่งวัน ทางเหนือ ตะวันออก ตะวันตก พวกผีน้อยจากสามทิศทางนั้นไม่มีมาช่วยเลยสักแห่ง
แม้แต่บนผิวน้ำของแม่น้ำแยงซีก็ว่างเปล่า ไม่มีเรือปืนของพวกผีญี่ปุ่นลำไหนกล้าเข้ามาใกล้อีก
ปืนครก105ที่เขาจงใจเก็บไว้หนึ่งกระบอกเพื่อวางแผนยิงเรือปืนยังไม่ได้ใช้เลย
ของนั่นยิงแล้วมันสะใจดีจริง ลูกระเบิดแรงสูงส่งไปไม่กี่นัดก็เกิดระเบิดต่อเนื่องเป็นลูกโซ่ได้ ฤดูหนาวแบบนี้กลางน้ำก็ไม่มีที่หลบ ได้แต่เป็นเหยื่อปลา ระเบิดไม่กี่ทีก็หายไปทั้งกอง มองแล้วมันโล่งใจ
น่าเสียดาย พวกผีน้อยมันฉลาดขึ้น ไม่กล้ามาอีกแล้ว
ในเมืองตอนนี้ตกอยู่ในสภาพประจัญหน้าที่น่าประหลาด พวกผีน้อยที่เหลืออยู่หดหัวอยู่ทางตะวันตกของเมือง ตั้งมั่นไม่ยอมออกมา เข้าสู่การรบในเมือง
หลังจากผ่านการศึกหนักอย่างต่อเนื่อง กำลังคนในมือเฉินกุยสูญเสียหนัก เขาไม่อยากส่งคนไปเติมในเครื่องบดเนื้อของการรบในเมืองอีก จึงปล่อยให้กองพล 146 ตรึงไว้ที่แนวปิดล้อมเพื่อประคองสถานการณ์
พวกเขาไม่บุก พวกผีน้อยก็ไม่ออกมา