"พอเถอะ"
ฮาตานากะ เคนโบกมืออย่างอ่อนแรง
"เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว พูดมากไปก็ไร้ประโยชน์ เมื่อกองทัพสอบสวนลงมา ก็ต้องมีคนรับผิดชอบ จินหลิงแตก กองบัญชาการกองทัพแนวรบจีนกลางต้องย้ายหนี กองพลน้อยที่ 127 ถูกกวาดล้างย่อยยับ เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ปิดยังไงก็ปิดไม่อยู่หรอก
แต่เจ้าไม่ต้องกังวล ข้าจะชี้แจงต่อกองทัพว่า ระหว่างที่ข้าหมดสติอยู่นั้น เจ้าภักดี ซื่อตรง กล้าหาญ ปกป้องกองบัญชาการย้ายหนีไปจนสุดกำลัง ส่วนข้อบกพร่องในการป้องกันจินหลิง...
อย่างไรเสีย งานป้องกันเจ้าก็รับผิดชอบเต็มตัว โทษบางอย่างก็เลี่ยงไม่ได้ แต่ข้าจะพยายาม... ช่วยรับไว้ให้บางส่วน"
โยชิสึยืนตัวแข็ง จ้องมองใบหน้าฮาตานากะ เคนที่สว่างวาบดับวาบใต้แสงตะเกียงน้ำมัน ใจพลันปลอดโปร่งกระจ่างแจ้ง
ในที่สุดตนก็สู้หัวโตเจ้านี่ไม่ได้ หนีชะตากรรมเป็นแพะรับบาปไปไม่พ้น!
"ขอบพระคุณท่าน ที่กรุณา..."
"เจ้าออกไปก่อนเถิด ให้ข้าได้ใคร่ครวญว่าจะทูลรายงานกองทัพอย่างไร"
"ฮัย~"
โยชิสึขานรับเสียงอ่อนล้าแล้วเดินออกจากห้อง
เพิ่งก้าวมาถึงลานบ้าน ด้านหลังก็มีพวกผีน้อยสองนายตามมาอย่างเงียบกริบ
โยชิสึหยุดฝีเท้า หันกลับไปมอง เป็นองครักษ์สองนายของฮาตานากะ เคน
ทั้งสองนายหน้าตาย ไร้อารมณ์ สะพายปืนไรเฟิล สายตามองราวกับไม่เห็นใคร
โยชิสึกระตุกมุมปาก เผยรอยยิ้มขมขื่น
นี่กลัวว่าเขาจะหนีหรือ?
แต่โยชิสึอย่างเขา เป็นคนประเภทนั้นหรือ?
ถ้าหนี ครอบครัวในโตเกียวจะทำอย่างไร หรือจะให้พวกเขาถูกมองว่าเป็นครอบครัวทหารหนีทัพ ถูกโยนไปสอบสวนที่หน่วยข่าวกรองพิเศษ สูญหายไปอย่างไร้ร่องรอยอย่างนั้นหรือ?
"ท่านโปรดวางใจ!"
เมื่อเห็นโยชิสึหันมา องครักษ์สองนายพร้อมใจกันโค้งตัวลง