"ปัง! ปัง!"
ด้านหลังดังขึ้นมาเป็นเสียงปืนยาวซันปาจิ ก้องกังวานชัดเจน กระสุนนัดแล้วนัดเล่าตกกระทบก้อนหินข้าง ๆ ทำให้เศษหินปูนปลิวเป็นละออง
คาโตะก้มตัวลงทันที หมอบหลบอยู่หลังก้อนหินก้อนใหญ่ หันมองไปทางพวกที่ไล่ตามมา ประมาณห้าสิบกว่าคน เท่ากับจำนวนคนหนึ่งหมวด
ตอนนี้พวกนั้นสวมชุดทหารเรียบร้อยแล้ว ถือปืนไรเฟิล กระจายเป็นแนวรบเส้นเดียว รวดเร็วเข้าประชิดตัวพวกเขา
ต้องมีคนอยู่ขวางทางขัดขวางไว้สักพัก ไม่อย่างนั้นไม่มีใครหนีรอดไปได้!
คาโตะชั่งใจในใจชั่วครู่ แล้วชี้ไปที่สารวัตรทหารสองนาย:
"นายสองคนอยู่ขวางพวกมัน!"
สารวัตรทหารสองนายนั้นสีหน้าแข็งค้างไปชั่วขณะ แต่ก็ยังยืดตัวตรง แล้วตอบรับอย่างหนักแน่น
"ฮัย!"
"เอาระเบิดมือให้พวกเขาเหลือไว้หลาย ๆ ลูก!"
คาโตะสั่งอีกหนึ่งประโยค สารวัตรทหารคนอื่น ๆ รีบแกะระเบิดมือวางไว้ข้างตัวสองคนนั้น แล้วก็ประคองพานจื่อรีบถอยออกไปอย่างรวดเร็ว
วิ่งไปได้ไม่ไกล ทางด้านหลังก็มีเสียงระเบิดมือดังขึ้นไม่ขาดสาย คาโตะสีหน้าเรียบเฉยกวาดตามองภูมิประเทศรอบ ๆ แล้วชี้ไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้:
"พวกเราลงทางนี้ ด้านล่างต้นไม้หนาแน่นกว่า วิ่งหนีง่าย!"
"ตูม! ตูม!"
ทันใดนั้น เสียงระเบิดสองครั้งก็ดังขึ้นไม่ไกลจากพวกเขา
คาโตะมองไปยังจุดระเบิด เป็นระเบิดจากเครื่องยิงลูกระเบิด แต่ดูความแม่นยำแล้วต่างกันราวฟ้ากับเหว
เขารู้ดีในใจ ว่านี่อยู่บนภูเขา สายตามองไม่ชัด แถมยังมองไม่เห็นด้วยซ้ำว่าฝ่ายตรงข้ามอยู่ตรงไหน จะยิงให้แม่นได้ยังไงกันเล่า แต่ก็ดีที่ทำให้พวกเขาหนีได้สะดวกขึ้น
"ไป!"
คาโตะตะคอกเสียงต่ำ ก้าวเท้ายาว ๆ วิ่งลงภูเขาไป
"ปัง! ปัง!"
เพิ่งวิ่งออกไปได้ไม่ไกล ทางเชิงเขาก็มีเสียงปืนดังขึ้น กระสุนหนาแน่นตกลงมาไม่ไกลจากตัวพวกเขา