เขตปลอดภัย?
ใจของเฉินกุยเต้นรัว
เขารู้ว่ามันคืออะไร ที่นั่นคือศูนย์พักพิงที่มิตรต่างชาติจัดตั้งขึ้น ต้านแรงกดดันของพวกผีญี่ปุ่น รับผู้ลี้ภัยนับแสนคน เป็นกลุ่มคนที่ควรค่าแก่การนับถืออย่างแท้จริง
ไม่ลังเล เขาพูดตรง ๆ ว่า
“พวกคุณต้องการอะไร ผมจะให้เท่าที่ให้ได้!”
ชายหนุ่มลังเลครู่หนึ่ง ถามเชิงหยั่งเชิง
“พวกคุณ…จะไปอีกหรือ?”
“อืม”
เฉินกุยไม่ได้ปิดบัง ยอมรับอย่างเปิดเผย สายตาจับจ้องไปทางฝั่งตะวันตกของเมือง
“ในเมืองยังมีพวกผีน้อยขัดขืนอีกมาก เรากู้จินหลิงคืนทั้งหมดไม่ได้ แต่เราจะช่วยพวกคุณเต็มความสามารถ”
ชายหนุ่มได้ฟัง สีหน้าห่อเหี่ยวลงชัดเจน ถอนหายใจยาว
“พวกเราไม่ออกไปข้างนอกแล้ว บ้านก็อยู่ในเมือง จะออกไปก็ไม่รู้จะไปไหน ตอนมาคุณวิลเลียมบอกแล้วว่าอย่าไปหวังมาก พวกโจรผีคงไม่แพ้สงครามในเร็ววัน ข้า…ข้าก็ยังไม่ค่อยเชื่อ คิดไม่ถึงว่าจะเป็นจริง”
เขาเงยหน้า มองเฉินกุยด้วยแววตาวาววามด้วยความหวัง
“คุณวิลเลียมอยากให้ผมถามว่า จะให้ข้าวสารอาหารแห้งหน่อยได้ไหม ซื้อก็ได้ พวกโจรผีพยายามตัดเสบียงพวกเรามาตลอด เขตปลอดภัยขาดแคลนอาหารหนักมากแล้ว”
“พวกคุณต้องการเท่าไร ผมให้เท่านั้น”
เฉินกุยตอบตกลงทันทีโดยไม่ลังเล
“แต่ผมมีปัญหาอย่างหนึ่ง พวกเราจากไปแล้ว พวกผีน้อยจะแก้แค้นพวกคุณไหม?”
“เรื่องนี้ท่านไม่ต้องกังวล”
ชายหนุ่มรีบโบกมือ เกรงว่าเฉินกุยจะไม่ให้อาหาร
“คุณวิลเลียมบอกเรื่องนี้ไว้แล้ว ประเทศพวกเขากับประเทศพวกผีน้อยสัมพันธ์กันดี พวกผีน้อยไม่กล้าทำอะไรพวกเขาหรอก”