ซ่งจื้อเหลียนหันกลับไปมอง หลุมระเบิดสองหลุมที่ควันเพิ่งจางหายบอกเขาว่านี่ไม่ใช่เครื่องยิงลูกระเบิด แต่เป็นปืนใหญ่ทหารราบเก้าสองสองกระบอกของกองร้อยพวกผีญี่ปุ่นที่ประกอบเสร็จแล้วและเริ่มยิงทดสอบ
ซ่งจื้อเหลียนกัดฟันกรอด ใบหน้ากระตุก
เขารู้ว่ามันหมายถึงอะไร หลังจากยิงทดสอบก็คือการปรับทิศทาง แล้วก็จะเป็นการระดมยิงใส่ที่มั่น
พวกเขาไม่มีปืนใหญ่ทหารราบ เครื่องยิงลูกระเบิดก็ยิงไปไม่ถึงปืนใหญ่ทหารราบของพวกผีญี่ปุ่น ได้แต่ทนรับลูกเดียว ก็มาดูกันว่าใครจะทนได้นานกว่ากัน
“ตีให้หนักๆเลย! อัดพวกผีน้อยลงไปให้หมด!”
ซ่งจื้อเหลียนคำราม คว้าซัมปาจิไดที่ยึดมาได้กระบอกหนึ่ง เล็งไปที่หัวหน้าหมวดญี่ปุ่นที่กำลังโบกดาบอยู่ แล้วลั่นไก
ปัง!
หัวหน้าหมวดคนนั้นล้มลงทันที
การต่อสู้ทวีความดุเดือดตั้งแต่แรกเริ่ม ทั้งสองฝ่ายไม่มีการสงวนกำลัง ต่างก็เอาชีวิตเข้าแลก
ด้านหลังที่มั่นสามกิโลเมตร
กองรถถังที่หลิวซู่เจียงนำมาเดิมมีรถถังกลางรุ่น 89 อยู่เก้าคัน คันหนึ่งเสียระหว่างทางเลยจอดทิ้งไว้กลางทาง
ที่เหลือคือรถถังกลางรุ่น 89 แปดคัน รถถังเบารุ่น 95 เก้าคัน โดยมีรถถังกลางที่หลิวซู่เจียงขับคันนั้นเป็นหัวหอก เรียงแถวเป็นรูปสามเหลี่ยมมุ่งหน้าไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
กองร้อยสามของซุนโหย่วเซิ่งและกำลังส่วนหนึ่งของกองพล 147 เกาะติดอยู่หลังรถถังทุกคัน มุ่งหน้าสู่สนามรบที่อยู่ห่างไปสามกิโลเมตรด้วยความเร็วสูงสุด
ด้านหลัง คือฐานปืนใหญ่ของเฉินกุย
ปืนครก 105 มม. จำนวนสิบสองกระบอกเรียงเป็นสามแถว แถวละสี่กระบอก ด้านข้างมีปืนภูเขาแบบ 94 หกกระบอกกางออกเป็นรูปพัด ส่วนปืนต่อสู้อากาศยานรุ่น 88 หนึ่งกระบอกกำลังกางขาตั้งเตรียมพร้อมรับมือการโจมตีทางอากาศของพวกผีน้อย
หลังจากเฉินกุยปรับตำแหน่งประจำปืนทั้งหมดแล้ว เขาพยักหน้าให้จางเต๋อไฉ หันหลังเดินไปที่ปืนครก 105 มม. ที่เตรียมไว้ให้เขากระบอกนั้น