รถบรรทุกวิ่งต่อบนถนนอีกพักใหญ่ เลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวา ในที่สุดเมื่อฟ้าเริ่มเป็นสีขาวก็มาถึงจุดที่ไม่ห่างจากตีนเขาหมาวซาน
ไม่ใช่ไม่อยากไปต่อ แต่รถลากที่ใช้บรรทุกปืนต่อสู้อากาศยานรุ่น 88 มันเสียต่างหาก
ล้อหลังขวาจมลงในรอยล้อของรถคันหน้า คนขับเหยียบคันเร่งสุดแล้ว แต่ล้อก็หมุนฟรี ลากรถไม่ออก
เฉินกุยกระโดดลงจากรถบรรทุก กวาดตามองรอบ ๆ
ในหุบเขาเตียนโล่ง มีแค่พุ่มไม้แห้งสูงประมาณครึ่งคน ไม่มีแม้แต่ต้นไม้ใหญ่สักต้น จะหาที่ซ่อนก็ไม่มี
เขาประเมินความสามารถในการลุยของปืนกระบอกนี้ต่ำไป ปืนใหญ่วิถีโค้งรุ่น 91 สี่กระบอกนั้น ล่อยังลากไปถึงตีนเขาได้ แต่ปืนกระบอกนี้กลับติดอยู่ตรงนี้
เขาเดินไปข้างปืน ลงนั่งยอง ๆ เอามือลูบล้อเหล็กที่จมดิน แล้วเงยหน้ามองทางลาดที่ชันขึ้นเรื่อย ๆ รู้ทันทีว่าขึ้นต่อไม่ไหวแล้ว
หนักเกินไป ปืนนี้หนักกว่าปืนครก 105 มม. ตั้งเป็นตัน รถลากที่ดัดแปลงมาจากรถบรรทุกใช้ในที่ราบยังได้ แต่บนภูเขาแบบนี้ลากไม่ไหว
จางเต๋อไฉกำลังนั่งยอง ๆ อยู่หน้าปืน ชี้นิ้วไปที่ยางซึ่งจมอยู่ในหลุมดิน ดุคนขับรถลาก
“นายเลี้ยวไปทางซ้ายสักหน่อยก็ได้ แค่หลบนิดเดียวก็ขับผ่านไปได้แล้ว!”
คนขับมีสีหน้าเหมือนถูกข่มเหง ปากขยับงึมงำ
เขาขับตามรถคันหน้าไป ใครจะคิดว่ารถคันหน้าผ่านไปได้ แต่พอถึงคิวเขากลับไปต่อไม่ได้
แต่เขาไม่กล้าเถียง ก้มหน้ายืนอยู่ตรงนั้น ไม่ต่างจากมะเขือถูกน้ำค้างแข็ง เฉาแห้งเหี่ยว
“พอได้แล้ว!”
เฉินกุยพูดขึ้น
“เจ้าสิ่งนี้มันหนัก ขึ้นไม่ได้ก็คือขึ้นไม่ได้ หาที่ราบ ๆ ตั้งปืน แล้วไปหักกิ่งไม้แถวนี้มาพรางไว้ก่อน ข้าว่าเครื่องบินลาดตระเวนของพวกผีน้อยใกล้มาแล้ว ต้องยิงสักนัด ทดสอบอานุภาพของปืนก่อน จะได้รู้ว่าดีแค่ไหน”