เฉินกุยพูดจบก็กวาดตามองทุกคนในห้องแล้วถามขึ้นว่า
"พวกคุณมีความคิดเห็นอะไรอีกหรือไม่"
ในห้องเงียบลง จ้าวเต๋อจู้ หลี่หมิงหย่วน ซุนโหย่วเซิ่ง เหล่านายกองพักต่างพากันครุ่นคิด ไม่มีใครเอ่ยปาก
แม้แต่หลิวซู่เจียงที่คิดว่าคราวนี้อาจไม่ได้ใช้หน่วยยานเกราะก็ยังขมวดคิ้วครุ่นคิดเช่นกัน
เฉินกุยถอนหายใจในใจ กำลังจะพูดต่อ จู่ ๆ โจวซิงกั๋วที่เงียบมาตลอดก็กระแอมเบา ๆ แล้วเริ่มพูด
"ท่านแม่ทัพเฉิน เรื่องการทหารข้าไม่ควรสอด แต่ข้ามีข้อสงสัยอยู่ข้อหนึ่ง"
ดวงตาของเฉินกุยเป็นประกาย พยักหน้าให้พูดต่อ
"คนมักพูดว่าให้เลือกลูกพลับที่นิ่มบี้ ในเมื่อจะต้องตีให้แตกสักทาง ทำไมเราไม่เลือกทางที่อ่อนที่สุดเล่า กองพลที่สี่เป็นกองพลประจำการชั้นเอ กำลังรบย่อมแข็งแกร่ง
เท่าที่ข้าทราบ กองพลพิเศษนี้เป็นของพวกผีญี่ปุ่นที่เพิ่งตั้งขึ้นใหม่ในประเทศตน พลรบส่วนมากเป็นหน่วยสำรอง ยุทโธปกรณ์ก็ด้อยกว่า กำลังรบอาจไม่สูงถึงขนาดนั้น ถ้าเราโจมตีกองพลที่สี่ก่อนจะไม่... แข็งไปหน่อยหรือ"
สิ้นเสียงนั้น ดวงตาหลายคู่ในห้องก็แอบมองไปยังเฉินกุย เห็นได้ชัดว่าในใจก็มีข้อสงสัยนี้เช่นกัน
เฉินกุยไม่ได้ตอบทันที แต่กลับพยักหน้า ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มน้อย ๆ
การที่มีคนคัดค้านเป็นเรื่องดี มีข้อสงสัยจึงจะคิดการได้รอบคอบ ไม่ผิดพลาดเพราะตัดสินใจด้วยการเคาะกบาลเพียงครั้งเดียว
เขาเดินไปหน้าแผนที่ ไม้ปลายแหลมเคาะไปที่ตำแหน่งของกองพลที่สี่ "โจวเสนาธิการ ท่านอาจไม่รู้ กองพลที่สี่ หรืออีกชื่อว่ากองพลโอซาก้า พลรบล้วนเกณฑ์มาจากแถบโอซาก้าและวะกะยะมะ ที่นั่นเป็นเมืองท่าค้าขายของญี่ปุ่น ชาวบ้านนิสัยแต่โบราณก็..."