"ฮัย!"
นายสิบถูกขู่จนขนลุกซู่ รีบรับคำโดยอัตโนมัติ หันหลังไปก้าวหนึ่งก็แข็งทื่อคาที่
ตัวเขาได้รับคำสั่งจากกองพลที่สิบสาม แต่ฝั่งตรงข้ามเป็นคนของกองพลที่เก้า มันไม่เกี่ยวกันเลยสักนิด!
จะไปขอคำสั่งแบบนี้ นอกจากโดนด่าแล้วยังต้องโดนตบอีกสองฉาดเป็นแน่
คิดแล้วเขาก็หันกลับมาก้มหน้าถาม
"ท่าน ท่านมีหนังสือคำสั่งหรือไม่ ข้าจะได้รายงานผู้บังคับบัญชา"
"ไม่มี!"
เฉินกุยโบกมือปัดอย่างไม่ยี่หระ น้ำเสียงพลันดังขึ้น
"ผู้บังคับกองพลของเราถอยไปถึงอำเภอฉูเมื่อวาน สั่งการมาทางโทรเลข จะเอาหนังสือมาจากไหน!"
สิ้นเสียง ท่ามกลางพวกทหารหนีทัพก็เกิดเสียงซุบซิบ
"ผู้บังคับกองพลอยู่อำเภอฉู?"
"จริงหรือเปล่า ผู้บังคับกองพลเรายังมีชีวิตอยู่? ข้านึกว่านายทหารถูกระเบิดตายกันหมดแล้ว!"
"ชู่! อย่าพูดเหลวไหล..."
....
เฉินกุยฟังเสียงซุบซิบพวกนี้ ในใจยิ่งตอกย้ำความคิดของตัวเอง กองบัญชาการพวกผีน้อยตอนถอนกำลังไม่ได้แจ้งใคร พวกผีน้อยทั้งในและนอกจินหลิงล้วนโดนปิดข่าว
เห็นนายทหารฝั่งตรงข้ามซื่อบื้อถึงเพียงนี้ นายสิบก็รู้สึกขยะแขยงเหมือนกลืนขี้เข้าไป
ไอ้ทหารหนีทัพจากกองพลที่เก้ายังกล้าบังอาจกระโตกกระตากบนแนวป้องกันของกองพลที่สิบสาม!
แต่...แต่เขาก็ไม่กล้าเถียง!
ได้แต่แข็งใจอธิบายต่อ หวังให้อีกฝ่ายล่าถอยไปเอง
"ท่าน พวกเราได้รับคำสั่งจากกองพลที่สิบสาม หวังว่าท่านคงเข้าใจ"
กองพลที่สิบสาม?
เฉินกุยกวาดตามองผ่านกรอบแว่น มองนายสิบแล้วหัวเราะเยาะ สะบัดหน้าไปเผชิญหน้ากับพวกผีน้อยทหารหนีทัพ