เช้าวันถัดมา ฟ้ายังไม่สว่างดีนัก หุบเขายังปกคลุมด้วยหมอกบาง
เฉินกุยถือถ้วยโจ๊กข้าวฟ่างครึ่งถ้วยนั่งสูดอยู่หลังโต๊ะ ซ่งจื้อเหลียนก็เดินเข้ามาทางประตู
เขาล้วงมือจากอกเสื้อ หยิบหนังสือปกแข็งสีน้ำเงินเล่มหนึ่งออกมา ยื่นให้เฉินกุย
"หัวหน้า เอาออกมาแล้ว สองคนนั่นขึ้นเขาแต่เช้า บอกว่าจะหาที่สูงหน่อย จะได้ติดต่ออู่ฮั่นสะดวก"
เฉินกุยรับหนังสือมา เป็นเล่มที่สวี่คุนอ่านเมื่อคืน "รวมบทกวีซ่ง" ปกแข็งปั๊มทอง ดูราคาไม่ถูก
เขาไม่รีบเปิด สูดโจ๊กในถ้วยหมดสองอึก เช็ดปาก แล้วหยิบหนังสือแต่งตั้งขึ้นมา เทียบกับตัวเลขบิดเบี้ยวบนนั้น แล้วเปิด "รวมบทกวีซ่ง"
รหัสแบบนี้เขาไม่เคยเห็น แต่เคยได้ยินมา มองตัวเลขแถวนั้น ก็เดาได้คร่าว ๆ ตัวแรกน่าจะเป็นหน้า ตัวกลางเป็นบรรทัด ตัวสุดท้ายเป็นตัวอักษรลำดับที่เท่าไหร่
เขาเปิดไปเรื่อย ๆ เขียนตัวอักษรออกมาทีละตัว ต่อกันได้ความว่า อีกสามวัน เช้า เจ็ดนาฬิกา เครื่องบินลาดตระเวน เฉินกุย ตำแหน่ง
แปลเป็นภาษาง่าย ๆ คือ เช้าวันที่สามจากนี้ เจ็ดโมงตรง เครื่องบินลาดตระเวนจะมาตรวจการณ์ ให้ทำเครื่องหมายตำแหน่งของเฉินกุยให้เครื่องบินเห็น
"ฮึ!"
เฉินกุยหัวเราะเสียงเย็น วางหนังสือเล่มนั้นลง ดูถูกกันจริง ๆ ถึงกับส่งสายลับมา
ไม่ใช่แค่สายลับ ยังเป็นสายลับสองหน้า!
เขาเอนหลัง เก้าอี้ไม้เพิ่งทำขึ้นชั่วคราวส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด เอนไปด้านหลังเล็กน้อย
หลับตาลง คิดในใจว่าเขาจะใช้อะไรบอกตำแหน่งให้เครื่องบิน
จุดไฟ?
เป็นไปไม่ได้ เด่นเกินไป เพราะพอเครื่องบินดังปุ๊บ ทั่วทั้งค่ายต้องดับเตาดับควันหมด นี่คือกฎตายตัว