พวกผีน้อยร้องเสียงแหลม เพิ่งจะยกปืนไรเฟิลขึ้นหมายจะยิง ก็มีเสียงปืนดังขึ้นจากพงหญ้า
“ปัง!”
เสี้ยววินาทีที่จูจื่อกับเอ้อร์ปู้เลิ่งเห็นถังไข่ลุกขึ้นพรวดเดียวแล้วแทงมีดดาบปลายปืนทะลวงอกพวกผีน้อย ทั้งคู่ก็คว้าปืนไรเฟิลข้างตัว ลั่นไกใส่คนทั้งสองที่อยู่ไกลออกไปแล้ว
เสียงปืนที่ชัดเจนทำลายความเงียบสงบในหุบเขาแหลกสลาย
พวกผีน้อยคนหนึ่งถูกกระสุนยิงเข้าที่โคนขา กรีดร้องโหยหวน พลางเอามือกุมเป้ากางเกงล้มลงนอนกลิ้งเกลือกกับพื้น ตัวขดงอเป็นรูปกุ้งตัวใหญ่
กระสุนอีกนัดส่งเสียงหวือเฉี่ยวใบหูของพวกผีน้อยคนที่สองไป ปักใส่ต้นไม้ด้านหลัง เปลือกไม้แตกกระจาย เศษไม้ปลิวว่อน
พวกผีน้อยคนนั้นตอบสนองว่องไวยิ่ง กระโจนเข้าหาก้อนหินใหญ่ข้างตัวอย่างรวดเร็ว หลบหลังก้อนหิน กระชากคันรั้งลูกเลื่อน ยิงสวนกลับไปทางพุ่มไม้
“ปัง!”
กระสุนพุ่งผ่านพุ่มไม้ ปักใส่หินเขียวด้านในร่องหิน เศษหินแตกกระจาย
“เร็ว! จูจื่อ นายกลับไปบอกหัวหน้าหน่วย พวกผีหนึ่งกองพันเข้ามาในหุบเขาแล้ว! เอ้อร์ปู้เลิ่ง อยู่เป็นเพื่อนข้า!”
ถังไข่คำรามลั่น กระชากศพพวกผีน้อยที่ทับตัวอยู่ออกอย่างแรง คว้าปืนรุ่น 38 ที่เปรอะเลือด ยิงไปทางก้อนหินหนึ่งนัด
“ปัง!”
กระสุนถูกขอบหิน เศษหินกระเด็น ทำเอาพวกผีน้อยคนนั้นหดหัวลงด้วยความตกใจ ก่อนจะโผล่หัวออกมายิงต่อ
“ปัง!”
มีเสียงครางเบาๆ ดังจากข้างตัว
ถังไข่ไม่มีเวลาดูให้ละเอียด รีบคุกเข่าตั้งตัวขึ้น กระชากคันรั้ง ป้อนกระสุน ในจังหวะที่จะลั่นไก มองเห็นพวกผีน้อยหลังก้อนหินกำลังล้วงระเบิดมือออกจากเอว นิ้วดึงสลักออกแล้ว พรวดเดียวฟาดเข้าใส่หมวกเหล็ก