คนขับรถบรรทุกเดิมก็เครียดอยู่แล้ว โดนตะคอกใส่จนตกใจมือสั่น รถบรรทุกที่เพิ่งออกตัวกระตุกวูบแล้วก็ดับ
หัวใจของเฉินกุยเต้นแรงขึ้นมาวูบหนึ่ง มือล้วงไปแตะปืนพกที่เอว หรือว่าจะแตกแล้ว?
ในใจย้อนคิดขั้นตอนการตรวจของทหารยามเมื่อครู่ทั้งหมดอย่างรวดเร็ว อยู่หน้ารถตลอด
ไม่ได้ตะโกนเข้าไปในกระท่อมไม้ แล้วก็ไม่มีใครเข้าไปในกระท่อม คนในกระท่อมไม่มีทางรู้ว่าคนบนรถเป็นใคร
ยังไม่แตก
เขากวาดตามองคนขับก่อน ไอ้หนุ่มนั่นหน้าซีดเผือดแล้ว มือที่จับพวงมาลัยยังสั่นอยู่
เฉินกุยเอียงศีรษะเล็กน้อย ริมฝีปากแทบไม่ขยับ เสียงเบาจนได้ยินกันแค่สองคน
“เดี๋ยวลงไปหมุนเครื่อง ห้ามพูดสักคำ ฉันดุแก แกก็ก้มหัว แกล้งเป็นใบ้ จำได้ไหม?”
“ค...ครับ!”
คนขับสั่นระริกพยักหน้า
พวกทหารยามรอบ ๆ ที่เพิ่งยกแผงกั้นถนนขึ้นก็พากันมองมาเป็นตาเดียว นึกว่าเกิดอะไรขึ้น
เฉินกุยสูดลมหายใจลึก สีหน้าเย็นชา เปิดประตูรถกระโดดลงไป
ยืนบนพื้น เขาเงยหน้าขึ้นจ้องคนขับก่อน แล้วสบถด่าอย่างดุร้ายเป็นภาษาญี่ปุ่น
“ไอ้ขยะ! ยังไม่รีบลงไปสตาร์ตอีก รออะไร ถ่วงเวลาการทหาร ข้าจะยิงแกทิ้ง!”
สบถเสร็จ ถึงหันกลับไป มองคนที่วิ่งออกมาจากในกระท่อม
คนนั้นอายุราวสามสิบ แว่นกรอบกลม ชุดทหารเป็นชุดนักข่าวสีกากี ไม่มีอินทรธนู ไม่มียศ ติดเข็มกลัดทองแดงเขียนว่า ’นักข่าวแนวหน้า’ ไว้ที่หน้าอก
นายสิบคนหนึ่งเดินเข้าไปรับหน้า สองคนพูดคุยกันเบา ๆ ครู่หนึ่ง นักข่าวก็พยักหน้าหงึก ๆ เป็นระยะ ๆ พลางชำเลืองมองมาทางรถบรรทุก
คนขับสั่นเทาเปิดประตูรถลงมาแล้ว ถือคันหมุนลงมาด้วย เขาก้มหัว ไม่กล้ามองใคร สีหน้าตื่นตระหนกชัดเจน