ออกจากจุดตรวจมาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ก็เห็นเงาตะคุ่มดำทะมึนปรากฏบนเส้นขอบฟ้า ราวกับสัตว์ร้ายขนาดมหึมานอนหมอบอยู่บนพื้น
จินหลิงมาถึงแล้ว!
ท่ามกลางแสงไฟหน้ารถสลัว ๆ ทางแยกสายหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้า ทางหนึ่งมุ่งหน้าไปทางตะวันตก ซึ่งเป็นทิศทางเข้าเมือง ส่วนอีกทางมุ่งไปทางตะวันออกเฉียงใต้
คนขับรถหันมามองนักข่าวที่เบียดอยู่ตรงกลางปราดหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองเฉินกุย ในแววตาเต็มไปด้วยคำถาม
เฉินกุยไม่พูดอะไร ยกมือขวาที่สวมถุงมือสีขาวขึ้น ชี้นิ้วไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ นั่นคือพื้นที่รกร้างห่างไกลจากตัวเมืองจินหลิง
คนขับรู้กันทีเดียว หมุนพวงมาลัย หัวรถเลี้ยวเข้าสู่เส้นทางมุ่งตะวันออกเฉียงใต้ทันที
ล้อรถเหยียบหินก้อนหนึ่งเข้า รถบรรทุกสะเทือนอย่างแรง นักข่าวพวกผีน้อยที่กำลังสัปหงกอยู่หัวทิ่มเกือบชนกระจกหน้ารถ
เขาดันแว่นขึ้น โน้มตัวมองออกไปนอกกระจกหน้า แล้วหันไปมองโครงเงากำแพงเมืองทางซ้ายที่ค่อย ๆ เลือนหายไปไกลขึ้นเรื่อย ๆ คิ้วขมวดแน่น
“ท่านอิดะ ดูเหมือนนี่ไม่ใช่ทางเข้าเมืองนะครับ เรามาผิดทางหรือเปล่า”
เฉินกุยหันมามองเขาเพียงนิดเดียว แววตาเย็นชา
“ค่ายทหารนอกเมืองมีของต้องขนส่ง!”
นักข่าวพวกผีน้อยสัมผัสได้ถึงความไม่พอใจในน้ำเสียงของเฉินกุย ไม่กล้าซักต่อ ก้มหัวยอบตัวกลับไป
แต่ยิ่งไปข้างหน้า เขาก็ยิ่งรู้สึกผิดปกติ สองข้างทางยังมีหลุมระเบิดดำ ๆ อยู่ นั่นเป็นร่องรอยจากการทิ้งระเบิดนอกสนามบินเมื่อเดือนก่อน
ตอนมาเมืองจินหลิงเขานั่งเครื่องบินมาทางนี้ จึงถ่ายรูปเก็บไว้ ทำให้จำได้แม่น
“ท่าน…”
เขาตัดสินใจถามให้แน่ชัด