เห็นเฉินกุยจะเดินจากไป หลี่หมิงหย่วนรีบร้องถาม:
“หัวหน้า แล้วพวกผมจะโจมตียังไง”
เฉินกุยหยุดฝีเท้าชะงัก โดยไม่หันกลับมา
“พวกนายหารือกันเองแล้วกัน ข้าให้กองร้อยสามของซุนโหย่วเซิ่งแบ่งคนเหลือไว้ให้พวกนายอีกครึ่งหนึ่ง คนเยอะกวาดล้างก็เร็วขึ้นหน่อย”
“รับทราบ!”
หลี่หมิงหย่วนกับจางต้าหนิวขานรับพร้อมกัน
เฉินกุยนำจางเต๋อไฉ ซุนโหย่วเซิ่ง และกองร้อยปืนครกที่ใช้ม้าลากปืนใหญ่ภูเขารุ่น 94 ก้าวเท้ายาว ๆ ออกจากกองบัญชาการพวกผีญี่ปุ่น
เดินอยู่บนถนน ทั่วทุกแห่งมีเสียงปืนประปรายและเสียงระเบิดดังเป็นระยะ พบบ่อระเบิดขนาดใหญ่ให้เห็นอยู่เนือง ๆ
นั่นคือรอยจากลูกกระสุนปืนใหญ่ 105 มม. ข้างป่อระเบิดยังเห็นศพพวกผีญี่ปุ่นนอนระเนระนาด
เดินออกมาไม่ไกล กลางถนนเบื้องหน้า ซากรถเก๋งคันหนึ่งซึ่งถูกระเบิดยับเยินกระจัดกระจายตรงใจกลางถนน รอบ ๆ ซากรถมีศพพวกผีน้อยนอนกลาดเกลื่อน สภาพถูกระเบิดจนเละไม่เหลือเค้า
เฉินกุยก้มลงเก็บเศษผ้าเนื้อวีไหม้ดำชิ้นเล็ก ๆ ขึ้นมาขยี้ ในใจรู้สึกไม่ชอบมาพากล แต่ชั่วขณะก็บอกไม่ได้ว่ามีปัญหาตรงไหน
จางเต๋อไฉขยับเข้ามาใกล้ มองดูซากรถเหล่านั้น แววตาฉายแววตื่นเต้น
“หัวหน้า เศษเหล็กนั่นรถเก๋งใช่ไหม พวกนอนหมอบอยู่คงเป็นองครักษ์สินะ งานใหญ่ขนาดนี้พวกผีน้อยระดับก็ไม่ต่ำแล้วกระมัง”
“อืม”
เฉินกุยยืดตัวขึ้น โยนเศษผ้านั่นทิ้ง ปัดขี้เถ้าดำ ๆ บนมือ
“นายพลใหญ่หนึ่ง พลโทหนึ่ง ผู้บัญชาการกองทัพแนวรบจีนกลางและผู้บังคับกองพลหนึ่งเตรียมเผ่นหนี ถูกข้าสอยด้วยปืนครกเดียวเรียบ”