ในห้องเงียบลง จางเต๋อไฉนั่งอยู่ตรงนั้นรอให้เฉินกุยเอ่ยปาก
ส่วนโจวซิงกั๋วก็นั่งนิ่งไม่ขยับ มือถือปากกาเคาะเบาๆ ลงบนสมุดบันทึกที่เปิดอยู่ สายตาเลื่อนจากจางเต๋อไฉไปที่ใบหน้าของเฉินกุย ราวกับจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ลังเล
เฉินกุยเงยหน้าขึ้นเตรียมจะบอกจางเต๋อไฉเรื่องรายละเอียดการย้ายตำแหน่งปืนครก ถึงได้รู้ว่าโจวซิงกั๋วยังนั่งอยู่ตรงนั้น เขาค่อนข้างแปลกใจ "โจวเสนาธิการ ยังมีธุระอะไรอีกหรือ?"
เมื่อได้ยินเฉินกุยถาม โจวซิงกั๋วรีบปิดสมุดบันทึก ลูบคาง แล้วเอ่ยปากในที่สุด
"ท่านแม่ทัพเฉิน พวกเราลืมอะไรไปอย่างหนึ่งหรือเปล่า?"
เฉินกุยรู้สึกฉงน นึกทบทวนการวางแผนเมื่อครู่เร็วๆ ทุกอย่างที่ต้องสั่งการก็สั่งไปหมดแล้วนี่?
"เรื่องอะไร?"
"เรายังมีตำแหน่งสังกัดตรงของคณะกรรมาธิการทหารอยู่นะครับ คราวนี้พวกผีญี่ปุ่นสามกองพลล้อมปราบ ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ควรจะขอคำแนะนำจากท่านประธานบ้าง...ใช่ไหม?"
เฉินกุยขมวดคิ้ว ในใจค่อนข้างไม่พอใจ
ขอคำแนะนำอะไร?
ขอคำแนะนำว่าจะรบอย่างไรงั้นหรือ?
ถ้าพวกคนในอู่ฮั่นซึ่งอยู่ห่างออกไปตั้งพันลี้มาออกคำสั่งมั่วๆ สั่งให้บุกเข้าโจมตีหรือตั้งรับรอกำลังเสริมจะทำอย่างไร ตัวเองจะขัดคำสั่งตอนนี้เลยงั้นหรือ?
โจวซิงกั๋วมองออกว่าเฉินกุยไม่พอใจ รู้ว่าตัวเองพูดคลุมเครือ รีบโบกมืออธิบาย
"ไม่ใช่ขอคำแนะนำว่าจะรบอย่างไร ท่านแม่ทัพเฉินเข้าใจผิดแล้วครับ ผมหมายถึงว่าคราวก่อนเราตีพวกผีญี่ปุ่นที่จินหลิง ผลงานใหญ่ยิ่งถูกท่านประธานฉวยไป คราวนี้สามกองพลล้อมปราบเรา ท่านก็น่าจะแสดงอะไรบ้างใช่ไหมครับ?
ถึงจะเรียกกำลังเสริมจากมณฑลทหารภาคที่สามไม่ได้ แต่ก็ควรให้ประโยชน์อะไรบ้างมิใช่หรือ? เช่นเลื่อนตำแหน่งหรือจัดสรรเสบียง กระสุนปืน ไม่ใช่ไม่ยอมผลักอะไรออกมาเลย ผิดทั้งเหตุผลและความรู้สึกน่ะครับ!"