หลังจากโยชิสึจากไป ฮาตานากะ เคนยืนอยู่ลำพังในห้องใต้ดิน ฟังเสียงระเบิดที่ดังขึ้นเป็นระยะ เขาเก็บรอยยิ้มจากใบหน้า หายใจยาวผ่อนคลาย
ในที่สุดก็ไม่ต้องเผชิญกับพวกซักถามจู้จี้จากกองบัญชาการอีกต่อไป เมื่อวงล้อมปิดสมบูรณ์ เขาไม่เชื่อว่าเฉินกุยจะหนีออกไปได้ท่ามกลางกำลังพลถึงระดับกองพล
ตราบใดที่กำจัดเฉินกุยได้ และได้เทคนิคระดมยิงอันน่าเหลือเชื่อของเขามา การเสียสละทั้งหมดก็คุ้มค่า!
อนาคตของตนเอง อนาคตของตระกูล และปณิธานอันยิ่งใหญ่ของจักรวรรดิ ทุกสิ่งทุกอย่างจะสว่างไสว!
"เฉินกุย..."
เขาพึมพำชื่อนี้ มือขวากำแน่นเป็นหมัด ราวกับจับใครบางคนไว้ในมือแล้ว
"มาเถิด ให้ข้าได้เห็น ว่าเจ้าครอบครองความลับอันน่าทึ่งใดกันแน่!"
บนเขาจื่อจินซาน
การระดมยิงดำเนินไปอย่างต่อเนื่องเป็นเวลาสองชั่วโมงเต็ม เป้าหมายที่มีค่าทุกรูปแบบในด้านหน้าทางลาดใต้ ทั้งหลุมหลบปืนกล รั้วลวดหนาม เขตกับระเบิด และสนามเพลาะเสริมกำลัง ถูกระเบิดทำลายจนหมดสิ้น
เฉินกุยยืดตัวตรง ล้วงหยิบเรือนนาฬิกาพกเซโกะออกจากอกเสื้อ ชูใกล้แสงไฟดู ตอนนี้ตีสองแล้ว
พอฟ้าสว่าง การสู้รบที่หนักหน่วงกว่านี้ก็จะเริ่มขึ้น เขาต้องพักผ่อนบ้าง
"พวกแกยิงต่อไป!"
เฉินกุยเก็บนาฬิกาพก ดึงตัวจางเต๋อไฉเข้ามาใกล้ ตะโกนใส่หูเขาดังลั่น
"ทุกสิบนาที ยิงระเบิดขึ้นไปบนเขาสักนัด ให้พวกผีน้อยได้ลิ้มรสความหวาดผวานอนไม่หลับบ้าง!"
จางเต๋อไฉแคะหูที่ดังอื้อจากเสียงปืนครก ยังไม่เข้าใจในทันที
"ยิงไปจนถึงฟ้าสว่างเลยหรือ?"
"ใช่ ไม่ต้องหยุด!"
ได้ยินเสียงเบาราวกับยุงร้อง เฉินกุยถึงได้รู้ว่าหูตัวเองยังอุดสำลีอยู่สองก้อน ไม่น่าเลยที่เมื่อกี้เขาตะโกนดังขนาดนั้น