จางเต๋อไฉครู่หนึ่งก็ไม่รู้จะรับคำอย่างไร คิดแล้วจึงลองพูดหยั่งเชิงว่า
"หัวหน้า ไม่งั้น...เราไม่ระเบิดหลุมแล้วดีไหม? ระเบิดที่ตั้งปืนกลกลางแจ้งของพวกมันเลย เอารั้วลวดหนาม กับระเบิดให้หมดด้วย พรุ่งนี้พี่น้องบุกขึ้นไปจะได้เสียกันน้อยลงครึ่งต่อครึ่ง รอพวกมันถูกไล่ออกมาจากหลุมค่อยระเบิดทีหลังก็ไม่สาย!"
ระเบิดคนไม่ได้ ก็ระเบิดป้อมค่ายงั้นหรือ?
เฉินกุยชะงัก แล้วก็ยิ้มออกมา
เขาพบว่าตัวเองติดกับดักความคิด คิดแต่ว่าจะใช้ปืนใหญ่คร่าชีวิตพวกผีน้อยเสียเกินครึ่ง ที่เหลือก็รับมือง่าย แถมเสียไพร่พลน้อย
แต่ในสนามรบจริง การทำลายจุดยิงของศัตรู ป้อมปราการ อาจมีประโยชน์ยิ่งกว่าการฆ่าทหารศัตรูอีก!
"ดี!"
เฉินกุยตบบ่าจางเต๋อไฉแล้วหัวเราะ
"คืนนี้เราจะระเบิดฐานปืนกล ลวดหนาม เขตกับระเบิด อะไรก็ตามที่ขวางเส้นทางบุกของเรา สังหารให้หมด!"
เขาย่อตัวลงอีกครั้ง จุดแดงของปืนใหญ่เล็งไปที่ปืนกลหนักรุ่น 92 ปืนกลเบาประจำกาย เครื่องยิงลูกระเบิด และกล่องกระสุนที่ตั้งบนสนามเพลาะ
พวกผีน้อยผู้บังคับการทราบดีว่าเขายิงปืนใหญ่แม่น กลัวจะเกิดเหตุซ้ำรอยการถล่มฐานบัญชาการที่จินหลิงอีก จึงไม่เก็บปืนภูเขาหรือปืนสนามไว้บนเขาเลยสักกระบอกเดียว
แต่พวกมันยังตั้งปืนกลหนักจำนวนมากเช่นนี้ เดิมพันว่าเขาลูกกระสุนไม่พอ หรือกลัวว่าเขาจะไม่กล้าระเบิดกันแน่?
เฉินกุยแค่นเสียง
งั้นมาประลองกันหน่อยว่าระหว่างลูกกระสุนกับปืนกลหนักเบาอันไหนจะมากกว่ากัน!
ตูม! ตูม!
ปืนใหญ่ภูเขาแบบ 94 เริ่มคำรามอีกครั้ง คราวนี้เปลี่ยนเป้าหมายเป็นปืนกลหนัก ปืนกลเบา รั้วลวดหนาม กับระเบิด...