ทหารส่งข่าวพลิกตัวขึ้นหลังม้า หายลับไปกับฝุ่นดิน
หลิวจ้าวเหอหันไปยังผู้บัญชาการกองทหารทั้งสาม เริ่มมอบหมายภารกิจ
“นาย รับผิดชอบปีกซ้าย นาย คุมส่วนกลาง ปีกขวาให้หน่วยกองโจรจัดการ เราไม่ต้องยุ่ง เมื่อกี้ทุกคนก็ได้ยินแล้ว ท่านแม่ทัพเฉินสั่งเด็ดขาด วันนี้ต้องตีให้แตก!
การบุกครั้งนี้ บุกอย่างเดียว ห้ามถอย กองไหนพลีชีพหมดก่อน กองที่เหลือค่อยตามขึ้นไป สามกองพลีชีพหมด ข้าจะนำกองร้อยอารักขาขึ้นไปเอง! พี่น้องทหารเสฉวนของเรา จะตายบนภูเขาก็ต้องตาย หรือไม่ก็ยืนอยู่บนยอดเขา ไม่มีทางเลือกอื่น!”
“รับทราบ!”
ผู้บังคับกองทั้งสามมองหน้ากัน ก่อนจะยืดตัวตรงพร้อมกัน ขานรับแล้วหันหลังเดินจากไป
“เดี๋ยวก่อน!”
หลิวจ้าวเหอพลันร้องเรียกพวกเขาไว้ ทั้งสามหยุดฝีเท้า แต่ไม่มีใครหันกลับมามอง
มองแผ่นหลังของพวกเขา หลิวจ้าวเหอกัดฟันแน่น แล้วค่อยๆ เอ่ยขึ้น
“ท่านแม่ทัพเฉินให้ปืนใหญ่ทหารราบเก้าสองมาหกกระบอก พร้อมกระสุนสองชุดกระสุน พวกนายบุกไปเถิด ตราบใดที่กระสุนยังไม่หมด การระดมยิงจะไม่หยุด! นอกจากนั้น ท่านแม่ทัพเฉินยังมีปืนใหญ่หนัก 105 มม.อีกสี่กระบอก เพราะฉะนั้น… กลับมาให้ได้!”
ผู้บัญชาการกองทหารทั้งสามชะงักกึก ก่อนจะเร่งฝีเท้ามุ่งหน้ากลับไปยังหน่วยของตน โดยที่ไม่มีใครหันกลับมามอง
หลิวจ้าวเหอมองตามแผ่นหลังที่จากไป จู่ๆ ตาก็พลันร้อนผ่าว เขาค่อยๆ หลับตาลง
เขารู้ดีว่า ไปครานี้ สามกองทหารนี้… คงไม่ได้กลับมาแล้ว
เนิ่นนาน กว่าหลิวจ้าวเหอจะลืมตาขึ้นอีกครั้ง กล้ามเนื้อบนแก้มกระตุกอย่างรุนแรง
“ส่งคำสั่ง! เมื่อท่านแม่ทัพเฉินเริ่มระดมยิง พลปืนใหญ่ต้องไม่หยุดยิง! ตราบใดที่ลูกกระสุนไม่ตกใส่ที่มั่นของเราเอง ให้ยิงถล่มที่มั่นของพวกผีน้อยต่อเนื่อง!