ฉู่ยินรู้สึกไม่พอใจกับการตัดสินใจของเว่ยชวนเล็กน้อย นัดหมายกันไว้แล้วกลับไม่เป็นไปตามที่พูด
เว่ยลี่เฟิงปลอบข้างๆ ว่า "อธิบายให้ฟังแล้วไง เขาไม่ได้ไปทำอะไรที่ไม่เข้าท่า"
ฉู่ยินถอนหายใจ "อย่างนั้นฉันไปอยู่ที่เยี่ยนชิงสักสองสามวันดีไหม ยังไงพวกเธอก็ไม่กลับบ้านกันทั้งวันทั้งคืน"
"ไม่ต้องเลย เธอไปเที่ยวกับพวกเพื่อนสาวๆ ของเธอเถอะ อย่าจับจ้องแต่ลูกชายเลย ที่โรงเรียนเขาเป็นยังไงฉันรู้หมด ไม่ต้องห่วง"
ฉู่ยินถึงได้ยอมเลิกคิด แต่ก็ยังบ่นออกมา "เล่นบาสตั้งเจ็ดวันเลยเหรอ?"
เว่ยลี่เฟิง: "..."
เว่ยชวนไม่ได้ฝึกซ้อมจริงจังมาเป็นเดือนแล้ว ในใจเขาน่าจะมีความกังวลอยู่
ทีมบาสเพิ่งจะหาคนมาได้ไม่เท่าไหร่ ต่อให้เป็นแค่คู่ซ้อม ก็ช่วยลดความวิตกกังวลของเว่ยชวนได้บ้าง
วันก่อนหยุดยาว เว่ยชวนไปขวางเมิ่งถังไว้ "ไปสิ คืนนี้ฉันเลี้ยงข้าวเธอ"
"เลี้ยงข้าวอะไร?" เมิ่งถังงงไปชั่วครู่
"โปสเตอร์ไง" เว่ยชวนย้ำ "เหลียงเฟยเฟยตกลงแล้ว เธอไม่ไปเหรอ?"
"หา?" เมิ่งถังชะงัก "เธอบอกเฟยเฟยแล้วเหรอ?"
"อืม" เว่ยชวนเก็บกระเป๋าเสร็จ รออยู่ข้างๆ "รู้ว่าเธอคงปฏิเสธ เลยรีบบอกเธอตอนนี้เลย"
เมิ่งถังพูดว่า "ก่อนหน้านี้ก็เลี้ยงไปแล้วไม่ใช่เหรอ แค่โปสเตอร์สองสามใบเอง ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้น"
"เคเอฟซีจะเรียกว่าเลี้ยงได้เหรอ?" เว่ยชวนอึ้ง "รีบเก็บของสิ ร้านฉันจองไว้แล้ว"
"อยู่ที่ไหน?" เมิ่งถังมองโทรศัพท์ "เย็นนี้ฉันต้องกลับบ้าน มีการบ้าน"
"การบ้านอะไร?" เว่ยชวนถาม "หยุดยาวแล้วยังไม่พักอีกเหรอ?"
เมิ่งถังพูด "การบ้านแกะสลักไม้ไง"
"ทันอยู่แล้ว ถึงร้านตอนหกโมง กินข้าวเสร็จเลย"
เพราะเหลียงเฟยเฟยอยู่ด้วย เมิ่งถังเลยตามเว่ยชวนไป ทั้งสามคนนัดเจอกันที่หน้าโรงเรียน
แถวนี้ไม่มีร้านอาหารระดับสูงเท่าไหร่ เมิ่งถังกับเหลียงเฟยเฟยคงไม่ชิน เว่ยชวนเลยหาร้านอาหารตามบ้านที่รีวิวดีเจอในเน็ต
"เว่ยชวน เธอเกรงใจเกินไปแล้วนะ" เหลียงเฟยเฟยเกาะแขนเมิ่งถังไว้ รู้สึกเขินๆ ที่จะมากินฟรี
"มีอะไรต้องเขินล่ะ" เว่ยชวนหัวเราะ "ฉันรับปากจะเลี้ยง ก็ต้องทำให้ได้"
เว่ยชวนสั่งอาหารล่วงหน้าไว้แล้ว พอพวกเขามาถึง ก็แค่บอกพนักงานเสิร์ฟ ก็ได้อาหารขึ้นมาเลย