เว่ยชวนกินบะหมี่ไปคำหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นพูดว่า "เพื่อนร่วมห้องไง"
สายตาสงบนิ่ง ไม่มีอาการหลบหลีก ทำให้ฉู่ยินโล่งใจขึ้นบ้าง
ตอนที่เว่ยชวนอยู่ที่เมือง Z มีสาวๆ หลายคนชอบเขา ฉู่ยินดูเหมือนจะใจกว้าง แต่จริงๆ แล้วเข้มงวดกับเขามาก
อย่างน้อยตอนยังไม่บรรลุนิติภาวะก็ห้ามมีความรักเด็ดขาด
"เด็กผู้ชายหรือเด็กผู้หญิง?" ฉู่ยินเห็นลูกชายกินอย่างเอร็ดอร่อย ก็ชักบะหมี่ขึ้นมากินบ้าง คิดไม่ถึงว่าจะอร่อยเกินคาด
ภายนอกของร้านนี้ทำให้เธอเกือบถอย แต่เว่ยชวนแนะนำอย่างมาก พอเข้ามาแล้วพบว่าความสะอาดก็ใช้ได้ เลยตัดสินใจนั่งลง
"ผู้หญิง" เว่ยชวนยิ้ม "อร่อยไหมล่ะ?"
"ผู้หญิงเหรอ" ฉู่ยินพูดซ้ำ "เธอกับเธอสนิทกันมากเหรอ?"
"ก็ดีนะ เราเป็นเพื่อนร่วมโต๊ะ แต่เธอเป็นคนเงียบๆ แต่มีความสามารถจริงๆ โปสเตอร์รับสมัครนักบาสครั้งนี้ฉันให้เธอวาดให้"
"เรียนวาดรูปเหรอ?"
เว่ยชวนพูดไปเรื่อย ทำให้ฉู่ยินเกิดความอยากรู้อยากเห็น
"ใช่ เรียนวาดรูป แต่เธอยังมีอีกบทบาท คือเป็นผู้สืบทอดงานแกะสลักไม้ฮวงหยาง ฝีมือเยี่ยมมาก" เว่ยชวนยกนิ้วโป้ง "ช่างทั่วไปในตลาดสลักได้ไม่ดีเท่าเธอ"
ท่านผู้เฒ่าที่บ้านชอบงานแกะสลักไม้ หลังจากเสียชีวิต ของพวกนั้นก็ถูกคุณยายเก็บไว้เพื่ออาศัยดูของแล้วคิดถึงคน
ฉู่ยินได้ยินที่เว่ยชวนพูด ก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย "ผู้หญิงเรียนแกะสลักไม้เหรอ?"
เว่ยชวนพยักหน้า "ปู่ของเธอเป็นปรมาจารย์งานแกะสลักไม้ฮวงหยาง เมิ่งอวี้ชุน เธอมีเงื่อนไขและพรสวรรค์พอดี ถ้าไม่ได้คงเสียดายฝีมือของท่านผู้เฒ่า"
"ดูเหมือนเธอจะชื่นชมเธอมากนะ?" โดยไม่รู้ตัว ฉู่ยินก็กินบะหมี่หมดชามแล้ว
ถึงแม้เว่ยชวนจะมีนิสัยร่าเริง แต่พอเจออุปสรรคก็ย้ายโรงเรียน ตามที่ฉู่ยินเข้าใจเขา จุดสนใจของเขาน่าจะไม่อยู่ที่การคบหาเพื่อน
เด็กสาวเมิ่งถังคนนี้ได้รับการประเมินสูงขนาดนี้จากเขา คิดว่าต้องมีความสามารถจริงๆ
คุณหนูทั้งหลายในเมือง Z ที่เล่นดนตรีและพูดภาษาได้หลายภาษา ทั้งฐานะและหน้าตาดี ไม่เคยเห็นลูกชายชมใครเลย
อย่างเช่นเพื่อนเก่าของเขา สวี่ซินเหยียน เก่งขนาดไหนก็ไม่เคยเห็นชม กลับบอกว่าเธอพูดมาก
"เธอเก่งจริงๆ นั่นแหละ" เว่ยชวนพูด "ฉันชอบเพื่อนแบบนี้"