เว่ยชวนยุ่งจนแทบไม่มีเวลาส่วนตัว รู้เพียงว่าเมิ่งถังสอบเมื่อไหร่ และอยู่ที่โรงเรียนเมื่อไหร่
บทสนทนาของทั้งคู่ขาด ๆ หาย ๆ จนกระทั่งบ่ายวันตรุษจีน ท้องฟ้าของเยี่ยนชิงย้อมไปด้วยแสงสีแดงเมิ่งถังนั่งแกะเมล็ดทานตะวันอยู่ในลานบ้าน แล้วก็ได้รับสายจากเว่ยชวน
ตอนที่เห็นชื่อบนหน้าจอ เมิ่งถังยังเหม่อไปครู่หนึ่ง รู้สึกแปลก ๆ ราวกับคำว่า “ใกล้บ้านยิ่งใจหาย”
เมิ่งถังกระแอมเบา ๆ ปัดฝุ่นเมล็ดทานตะวันออกจากมือ
หลังจากรับสาย เธอเอ่ย "ฮัลโหล"
ปลายสายมีเสียงหัวเราะแผ่วเบาลอดออกมา เมิ่งถังรู้สึกหูร้อนระอุ ไม่รู้ว่าเขาหัวเราะอะไร
"ไม่เจอกันนานเลยนะ" เว่ยชวนถอนหายใจเบา ๆ "ผมเพิ่งกลับถึงบ้านตอนบ่าย"
เมิ่งถังเงยหน้ามองหมู่เมฆบนขอบฟ้า ยิ้มแล้วพูดว่า "แล้วก็เหนื่อยหน่อยสิ"
"ผมอาบน้ำเสร็จก็โทรหาคุณเลยนะ ดีพอหรือยัง?"
"ดี" เมิ่งถังหรี่ตาลง "รอบแบ่งสายเริ่มเมื่อไหร่?"
เว่ยชวนตอบว่า "เปิดเทอมก็ไปเมืองที่แข่งเลย เพราะเทศกาลตรุษจีน การแข่งเลยเลื่อนออกไป"
เมิ่งถังพยักหน้า "แล้วพวกนายฝึกซ้อมเมื่อไหร่?"
"เริ่มตั้งแต่วันที่สองของปีใหม่" เว่ยชวนพูด "ถ้าเข้ารอบระดับประเทศได้ เมิ่งถัง ผมมีอะไรจะบอกเธอ"
เมิ่งถังใจสั่นวูบ นิ่งไปครู่ใหญ่ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเล่น ๆ ว่า "ฉันนึกว่านายจะบอกว่าอยากได้ที่สามของประเทศซะอีก"
"ผมไม่กล้าคิดถึงขนาดนั้นหรอก" เว่ยชวนหัวเราะ "ผมไม่ได้หยิ่งขนาดนั้น"
ครั้งนี้ที่ฝ่าเข้ารอบแบ่งสายมาได้ และบุกถึงรอบระดับประเทศได้ก็ถือว่าพวกเขาชนะแล้ว
"สู้ ๆ นะ" น้ำเสียงของเมิ่งถังอ่อนโยนมาก "แล้วก็... สวัสดีปีใหม่"