โจวเฉินพานักเรียนกลับมาถึงโรงเรียนอย่างเงียบๆ แต่กลับถูกความซาบซึ้งใจที่หน้าประตูโรงเรียนเล่นงานเข้าอย่างจัง
ครูใหญ่พาผู้อำนวยการและคุณครูอีกสองสามคนทำแบนเนอร์ผูกไว้ที่หน้าประตูใหญ่ เพื่อเฉลิมฉลองการกลับมาอย่างมีชัยของพวกเขา
เว่ยชวนหัวเราะทันที: "ชัยชนะที่ไหนกัน?"
"เฮ้ พูดแบบนั้นไม่ได้นะ" เฉินรุ่ยหัวเราะ "ไม่ใช่ที่แปดของห้อง ที่แปดของโรงเรียน แต่เป็นที่แปดของประเทศ ใช้ได้แล้วล่ะ"
"ใช้ได้จริงๆ" ครูใหญ่ยิ้มกว้างเดินเข้ามา "พวกเธอลำบากกันแล้ว"
"พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกจริงๆ ด้วย" เว่ยชวนหัวเราะ "ดูท่าคราวนี้จะนำผลประโยชน์มาให้เขาแบบเต็มๆ เลยนะ ปีหน้าก็ไม่ต้องกลัวเรื่องรับสมัครนักเรียนแล้วใช่ไหม?"
ตวนซือฉีพยักหน้า: "ไม่ต้องกังวลแล้วจริงๆ"
เว่ยชวนบีบลูกน้ำเต้าที่ห้อยอยู่บนกระเป๋า แล้วพูด: "ไม่คุยแล้วละ ฉันกลับห้องเรียนก่อน"
"ดูเขาเป็นตัวอย่างสิ" ครูใหญ่ชี้ไปที่เว่ยชวน "อีกเดือนเดียวก็จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ดูความกระหายใคร่รู้ของเขาสิ"
เหล่าสมาชิกทีมบาสกลั้นหัวเราะ ส่วนซ่งเมี่ยนหัวเราะออกมาดังๆ จนครูใหญ่รู้สึกงุนงง
เหลียงลู่สัมผัสได้ถึงบางอย่าง จึงหันไปตามเว่ยชวน
เธอถามสารทุกข์สุขดิบก่อน จากนั้นก็ถามเรื่องการเรียนช่วงแข่งขัน
เว่ยชวนพูด: "ส่งข้อสอบให้อาจารย์ไปแล้วไม่ใช่หรือคะ?"
เหลียงลู่พูดไม่ออก เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูด: "อีกเดือนเดียวก็สอบแล้ว อย่าไปสนใจเรื่องอื่นเลย"
เว่ยชวนหยุดฝีเท้า หันไปมองเหลียงลู่: "อาจารย์หมายถึงอะไร?"
เหลียงลู่เหลือบตามองเขา: "เธอว่าไงล่ะ?"
เว่ยชวนลูบลูกน้ำเต้าอีกครั้ง นี่คือของขวัญวันเกิดที่เมิ่งถังให้เขา หลังจากวันคริสต์มาส เขาก็พกมันติดตัวตลอดเวลา แขวนไว้ที่กระเป๋า
เขาแกล้งทำเป็นโง่แล้วตอบรับอย่างเลื่อนลอย รู้ว่าเหลียงลู่น่าจะจับสังเกตได้บางอย่าง
แต่เขากับเมิ่งถังไม่ได้ทำอะไรเกินเลยแม้แต่น้อย อีกเดือนเดียวก็จบการสอบแล้ว เธอก็คงจะไม่สามารถห้ามปรามอะไรได้อีก
เว่ยชวนจะไม่ทำอะไรที่จะทำให้เสียการสอบในเดือนนี้แน่นอน
วินาทีที่กลับเข้าห้องเรียน ทุกคนต่างตกใจกับเสียงที่เกิดขึ้นกะทันหัน มองเว่ยชวนราวกับมองคนแปลกหน้า
เว่ยชวนก็อึ้งเหมือนกัน: "ไม่รู้จักแล้วเหรอ?"