เว่ยชวนสั่งชานมรสชาติเบาๆ ไม่หวานเลี่ยน พอรับชานมจากพนักงานส่งของแล้ว เขาก็โทรหาเมิ่งถัง
โทรไปได้ครึ่งทาง ด้วยความสูงที่ได้เปรียบ เขาก็มองเห็นเมิ่งถังเพิ่งเดินออกมาจากโรงเรียนพอดี
"ทำไมเธอออกมาช้ากว่าฉันล่ะ?" เว่ยชวนเดินเข้าไปหา
เมิ่งถังยื่นข้อสอบให้เขา: "ตอนจะออกลืมไป เลยย้อนกลับไปเอาให้เธอ"
เว่ยชวนรับข้อสอบมา แล้วยื่นชานมให้เธอ: "ขอบใจนะ"
เมิ่งถังชะงักไป: "ให้ฉันเหรอ?"
"ไม่ให้แล้วจะให้ใครล่ะ" เว่ยชวนหัวเราะ "รับไว้เถอะ ฉันกินไม่ได้อยู่แล้ว"
เมิ่งถังรับมา เสียบหลอดดูดเข้าปาก ไม่หวานเลี่ยน ใช้ได้
เธอเหลือบมองเว่ยชวนแล้วถาม: "เธอออกกำลังกายเยอะขนาดนี้ กินนี่ก็ไม่ได้ กินนั่นก็ไม่ได้ กลับบ้านไปดึกๆ แล้วหิวจะทำยังไง?"
เว่ยชวนตอบ: "ป้าทำอาหารว่างไว้ให้พอดี"
ไม่งั้นหิวนอนไม่หลับทั้งคืนมันทรมาน ตอนที่เขาซ้อมอยู่ที่เมือง Z ก็ดึกแบบนี้ ป้ามีประสบการณ์แล้ว
เว่ยชวนซ้อมมาทั้งวัน เหนื่อยจริงๆ ไม่อยากพูดอะไรมาก แต่เงียบไปก็ดูเก้อๆ เลยหาหัวข้อคุยไปเรื่อย
เมิ่งถังก็ตอบรับอย่างขอไปที เว่ยชวนสังเกตได้ เลยถาม: "เธอเป็นอะไรไป? มีเรื่องกังวลใจเหรอ?"
เมิ่งถังหันมองเขา ดูเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ไม่พูด
เรื่องที่จินรั่วหานมายุ่งกับเธอ จะบอกหรือไม่บอกก็ไม่ดีทั้งนั้น
แต่ที่แน่ๆ คือมันน่ารำคาญจริงๆ เมิ่งถังเองก็ไม่รู้ว่าทำไมจินรั่วหานไม่ไปยุ่งกับเว่ยชวน กลับมายุ่งกับเธอ
เธอก็ไม่ได้ไปทำให้เธอโกรธอะไรนี่นา?
ระหว่างที่ลังเลใจ ชานมก็หมดแก้วพอดี
เมิ่งถังทิ้งลงถังขยะแล้วถอนหายใจออกมา ราวกับตัดสินใจอะไรได้แล้ว
เว่ยชวนอดขำไม่ได้ เรื่องอะไรกันนักหนา ต้องมีบทนำยาวขนาดนี้?
"จินรั่วหาน เธอยังจำได้ใช่ไหม?" เมิ่งถังหยุดเดินกะทันหัน แล้วเงยหน้ามองเว่ยชวน
ทุกครั้งที่ยืนพื้นแล้วมองเขา ก็ต้องเงยหน้าเต็มเหนี่ยว ผู้ชายแถวใต้น้อยคนที่จะสูงขนาดนี้ และหน้าตาของเว่ยชวนก็ไม่ค่อยเหมือนคนใต้เท่าไร
เมิ่งถังเดาว่า พี่ผู้ใหญ่ในบ้านเขาน่าจะมีคนเหนืออยู่
เว่ยชวนพยักหน้า: "เธอเป็นอะไรไป?"