อากาศดีทีเดียว แต่ก็เข้าสู่ช่วงต้นฤดูหนาวแล้ว ช่วงนี้เยี่ยนชิงอุณหภูมิลดลงแรง เมิ่งถังสวมแค่เสื้อดาวน์หนาๆ ตัวหนึ่งก็ออกมาแล้ว ดูสบายๆ มาก
เว่ยชวนยืนนิ่งอยู่หน้าบันไดฝั่งตะวันตก พอดีกับที่แดดส่องถึง
เขานั่งลงกับพื้นปล่อยตัวเฮือกใหญ่ ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง "ว่าไง ฉันรีบไปหน่อยรึเปล่า"
เมิ่งถังไม่รีบตอบอะไร นั่งลงข้างๆ เขา แล้วถาม "ตอนนั้นตอนที่เธอมาเยี่ยนชิง เธอรู้สึกยังไง"
"โกรธ" เว่ยชวนไม่มีวันลืม "แต่ความโกรธก็ควบคุมฉันได้ไม่นาน ฉันมีแค่ความคิดเดียว ไม่ว่าจะยังไง บาสเกตบอลฉันจะเล่นต่อไป"
"เห็นไหม ตอนนั้นเธอแค่อยากเล่นบาสต่อไป พอตั้งทีมได้ก็อยากชนะ งั้น... เธออยากได้ที่เท่าไหร่ล่ะ"
เว่ยชวนเงียบไป การแข่งขันกีฬา มีแค่ที่หนึ่งกับที่อื่นๆ เท่านั้น
"นอกจากพวกเขาแล้ว เธอก็ควรปรับทัศนคติด้วยเหมือนกัน" เมิ่งถังพูด "ถ้าเธอไม่ได้ที่หนึ่งเหมือนเอาชีวิตเธอไป แต่เธอว่าเป็นไปได้จริงๆ เหรอ"
เว่ยชวนส่ายหน้า โอกาสน้อยมาก
ที่ผ่านมาเขาหลอกตัวเองไปเพื่ออะไร จริงๆ เขารู้ดีอยู่แก่ใจ แค่ไม่อยากยอมแพ้ก็เท่านั้น
"ฉันรู้ว่าเธอไม่อยากแพ้" เมิ่งถังค่อยๆ ปลอบ "แต่เธอที่ไม่ยอมจมปลักเพราะต้องมาเยี่ยนชิง ก็เก่งกว่าหลายๆ คนแล้ว เธอกับซ่งเมี่ยนพวกเขาต้องปรับตัวกันทุกคน"
เว่ยชวนยิ้มแห้ง "ที่เรียกเธอมา เรียกถูกแล้วล่ะ"
เมิ่งถังนั่งลงบนขั้นบันไดที่สูงกว่าเธอหนึ่งขั้น แล้วพูด "จริงๆ ฉันไม่เข้าใจกติกาการแข่งขันของพวกเธอหรอก บางทีเธอควรไปคุยกับพวกเขาทีละคน อาจจะเป็นเพราะเธอเก่งเกินไป หรือไม่ก็อาจเป็นเพราะในใจพวกเขามีความกังวลอย่างอื่นอยู่"
เว่ยชวนพยักหน้า แล้วลุกขึ้น "ไปเถอะ เข้าไปดูข้างในกัน"
เกมที่สามเป็นช่วงที่ตวนซือฉีรักษาการแทนตำแหน่งกัปตัน เว่ยชวนตกใจที่พบว่าซ่งเมี่ยนกับพวกอีกสองสามคนยอมโยนบอลเองแล้ว
เขาตบไหล่เจียงอี้จง แล้วถาม "เป็นอะไรไป"
เจียงอี้จงส่ายหน้า "ไม่รู้สิ ซ่งเมี่ยนกับเฉียนสวินพาสือเวย์อยู่ดีๆ ก็อินขึ้นมา"
เว่ยชวนนั่งลงข้างๆ ดูไปสองรอบ ก็พอจะเข้าใจได้
ตวนซือฉีกับเฉินรุ่ยประสานงานกันได้ดีมาก เพื่อไม่ให้ถูกว่าหนักเกินไป ทั้งคู่ทุ่มสุดตัว จนบาสแทบไม่ตกถึงมือซ่งเมี่ยนสามคนเลย