สวี่ซินเหยียนกับอันฉีสบตากัน พลันเกิดความรู้สึกวิกฤตขึ้นมา
หล่อนหันไปถามเฉาอี้หมิงที่ติดต่อกับเว่ยชวนมากที่สุดว่า "ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร เธอรู้จักไหม"
"เป็นเพื่อนร่วมชั้น และเป็นเพื่อนร่วมโต๊ะด้วย" เฉาอี้หมิงตอบ
สวี่ซินเหยียนกระทืบเท้า "ทำไมเว่ยชวนถึงได้วิ่งเข้าไปหาหล่อนขนาดนั้น?"
เฉาอี้หมิงยักไหล่ "ฉันจะไปรู้ได้ยังไง"
สวี่ซินเหยียนส่งเสียงหึ "ฉันจะไปดูสักหน่อย"
"เฮ้ย อย่าไป" เฉาอี้หมิงห้ามไม่ทัน รีบวิ่งตามไป
เมิ่งถังเห็นเว่ยชวนทิ้งกลุ่มคนไว้แค่เพียงเพื่อมาทักทาย ก็เผลอถอยหลังไปหนึ่งก้าว ถูกเหลียงเฟยเฟยยันเอวไว้
เหมือนแค้นใจที่เหล็กไม่กลายเป็นเหล็กกล้า เหลียงเฟยเฟยแทบจะกัดฟัน พูดกระซิบข้างหู "จะหลบอะไร?"
เมิ่งถังตอบ "คนเยอะไป"
"เธอไปปรากฏตัวต่อหน้าคนไม่ได้หรือไง?" เหลียงเฟยเฟยประกาศปกป้องเมิ่งถัง
เมิ่งถัง: "..."
เว่ยชวนชี้ไปข้างหลัง "พวกเราจะไปกินข้าวกัน เดี๋ยวไปด้วยกันไหม?"
"ไม่—"
"เว่ยชวน"
คำพูดของเมิ่งถังถูกขัดจังหวะ เมิ่งถังเงยหน้าขึ้น สบตากับสวี่ซินเหยียน
"เป็นเพื่อนร่วมชั้นเธอเหรอ ไม่แนะนำหน่อยหรือ?" สวี่ซินเหยียนเห็นหน้าจริงของเมิ่งถังแล้ว ความรู้สึกวิกฤตยิ่งลึกกว่าเดิม
ไม่คิดว่าเมืองเล็กๆ อย่างเยี่ยนชิงจะเลี้ยงคนที่สวยและมีระดับได้ถึงขนาดเมิ่งถัง