เมิ่งถังเห็นถังน้ำตาลที่ข้างทาง พูดว่า "รอฉันแป๊บหนึ่งนะ ฉันจะซื้อถังน้ำตาลสักสองสามแท่ง"
"ฉันซื้อให้เอง" เว่ยชวนรั้งเธอไว้ "เอากี่แท่ง รสอะไรบ้าง?"
"ฉันซื้อเองได้"
พูดพลาง เมิ่งถังก็ชี้ไปที่ร้าน "ลุงคะ ขอถังน้ำตาลสองแท่ง ไส้สตรอว์เบอร์รีหนึ่งแท่ง แล้วลุงเอาอะไรดี?"
เว่ยชวนไม่ได้ปฏิเสธ "เอาไส้บลูเบอร์รีแล้วกัน"
ลุงรีบแพ็คถังน้ำตาลให้เรียบร้อย เมิ่งถังยื่นแท่งบลูเบอร์รีให้เว่ยชวน แล้วหยิบแท่งสตรอว์เบอร์รีของตัวเองกิน
เว่ยชวนกัดเปลือกน้ำตาลด้านนอกเสียงกรุบ ทิ้งลงในถุง แล้วถาม "ไส้ฮอว์ธอร์นนี่จะเอาไปให้ใคร?"
"ให้ปู่กับพี่ฟางไง" เมิ่งถังพูด "สองคนนี้กินถังน้ำตาลกินได้แค่ไส้ฮอว์ธอร์นเท่านั้น"
เว่ยชวนหัวเราะ "ที่เขากินกันนั่นแหละของแท้"
เมิ่งถังกัดสตรอว์เบอร์รีไปสองลูก ท้องเริ่มไม่ค่อยหิวแล้ว จึงพูดกับเว่ยชวนว่า
"รู้ไหมว่าตัวเองแตกต่างจากคนอื่นมากที่สุดตรงไหน?"
เว่ยชวนส่ายหน้า "ไม่รู้สิ ฉันก็ไม่เห็นว่าจะต่างจากคนอื่นตรงไหน"
เมิ่งถังยิ้มบาง "ครอบครัวเธอบริจาคเงินอุปกรณ์ให้โรงเรียน นับทีละรายการเป็นหน่วยร้อยล้าน แน่นอนว่ารวมถึงที่ใช้สร้างสนามฝึกซ้อมให้ทีมบาสเกตบอลของพวกเธอด้วย"
"เธอดูเหมือนเหมือนคนอื่น แต่ไม่ว่าเธอจะพูดอะไร ก็มีน้ำหนัก มีความมั่นใจ ความมั่นใจนี้มาจากครอบครัวของเธอ"
"ส่วนซ่งเมี่ยนกับเจี่ยงยี่จง สองคนที่ฐานะดีที่สุดในทีมบาสฯ พอมาเจอเธอก็ยังเทียบไม่ติด"
"คนเราเวลเจอคนที่เก่งกว่า จะเผลอมองด้วยความเคารพ ไม่กล้าก้าวล้ำเกินขอบเขต"
"สุดท้ายแล้ว พวกเธอไม่ใช่คนโลกเดียวกัน"
เว่ยชวนชะงักไปเล็กน้อย ครู่หนึ่งจึงถามเมิ่งถัง "แล้วเธอคิดว่า เราสองคนเป็นคนโลกเดียวกันไหม?"
เมิ่งถังเหลือสตรอว์เบอร์รีสองลูกสุดท้าย เธอค่อย ๆ กินให้หมด แล้วส่ายหน้า "ไม่ใช่"
เว่ยชวนถามต่อ "ทำไมล่ะ? ก็แค่เพราะบ้านฉันรวย?"
เมิ่งถังพยักหน้า "เงินแก้ปัญหาได้ 99% ของเรื่องบนโลกนี้ สิ่งที่ทำให้เธอแตกต่างจากคนอื่นมากที่สุดคือเธอมีความผ่อนคลายติดตัวมาแต่กำเนิด ซึ่งคนธรรมดาทั่วไปทำไม่ได้"
"ซ่งเมี่ยนพวกนั้นยังไม่เคยรู้จักตัวตนที่แท้จริงของเธอ"