คำพูดของฉินยวนก้องอยู่ในใจของเว่ยชวน เมื่อได้พบเมิ่งถังอีกครั้ง เขามองเธออย่างไรก็รู้สึกเก้ๆ กังๆ
บางทีอาจไม่ใช่เก้ๆ กังๆ แค่ทัศนคติเปลี่ยนไป จู่ๆ ก็ไม่รู้จะเผชิญหน้าอย่างไร
เมิ่งถังไม่ได้โง่ เธอสังเกตเห็นว่าเว่ยชวนมีบางอย่างผิดปกติ
แต่เธอก็ไม่ได้คิดมาก แค่เมื่อเดินมาถึงกันแล้ว ก็เอี้ยวหน้าถามว่า “คุณมีธุระหรือเปล่า? ถ้ามีไปก่อนได้นะ ไม่ต้องเลี้ยงฉันกับเฟยเฟย เราสองคนเดินเล่นเอง”
“ไม่มีอะไร” เว่ยชวนกลับสู่สติ “ต่อไปพวกเธอจะไปเที่ยวไหน?”
“ไปซื้อเสื้อชดเชยให้คุณไง” เมิ่งถังพูด “มาทั้งทีจะไม่ทำธุระเลยหรือไง?”
“วันหยุด คนในห้างแน่นจนเบียดไม่ไหว” ฉินยวนพูดอย่างสบายใจอยู่ข้างๆ “นานๆ มาทีเมือง Z เดินเล่นกับพวกเธอสองคนก็แล้วกัน ถึงจะบอกว่าที่เที่ยวก็ไม่มีอะไรสนุกเท่าไหร่”
“แล้วเสื้อ…” เมิ่งถังลังเล
“อย่างนี้แล้วกัน วันคริสต์มาสเป็นวันเกิดฉัน เธอธรรมดา ๆส่งงานแกะสลักไม้เล็กๆ ให้ฉันสักชิ้นก็พอ” เว่ยชวนเสนอวิธีแก้
เมิ่งถังคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า “ได้”
เว่ยชวนยิ้ม “ไปเถอะ พวกเธออยากเล่นอะไร?”
จะเล่นอะไร พรุ่งนี้เธอกับเหลียงเฟยเฟยมีแผนของตัวเองอยู่แล้ว เมิ่งถังพูด “เดินเล่นไปเรื่อยๆ ก็พอ คนเยอะเกินไป อยากถ่ายรูปก็ถ่ายออกมาไม่สวย”
“จริงด้วย” ฉินยวนพยักหน้าเห็นด้วย “คนเบียดกันอย่างนี้ วันหยุดเหมาะกับการอยู่บ้าน หรือไม่ก็ไปที่เที่ยวเล็กๆ ที่ไม่มีใครรู้จัก ถึงตอนนี้แม้แต่ต่างประเทศก็ไปไม่ได้ ไปที่ไหนก็คนเต็มไปหมด”