ดวงตารูปเมล็ดซิ่งที่สงบนิ่งและอ่อนโยนของเมิ่งเซิงจับจ้องอีกฝ่าย มองท่าทางน่าสงสารที่แสร้งทำเป็นพูดจาอ่อนหวานของเธอ ก่อนจะค่อย ๆ แย้มยิ้มออกมา
“แน่นอนสิ เธอเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน ฉันเชื่อใจเธอที่สุดอยู่แล้ว และฉันก็ไม่กล่าวหาใครส่งเดชหรอก”
หนิงเวยเวยรู้สึกอยู่ตลอดว่ารอยยิ้มที่เมิ่งเซิงมอบให้ในตอนนี้ซ่อนคมมีดไว้
หากพลาดเพียงนิดเดียว เธออาจถูกแทงจนพรุนไปทั้งตัว
แม้แต่คำพูดของเมิ่งเซิงก็ยังแฝงคม ชวนให้รู้สึกประชดประชันอย่างชัดเจน
เมิ่งเซิงเปลี่ยนไปจริง ๆ
แต่เพราะอะไรกันนะ?
เป็นเพราะสงสัยว่าเธอเป็นกู๊กน้อยจริง ๆ เหรอ?
หนิงเวยเวยแสร้งทำเป็นไม่รู้สึกถึงนัยแฝง แล้วถอนหายใจโล่งอก “งั้นพวกเธอคืนดีกันหรือยัง? เมื่อคืนฉันกลัวว่าจะรบกวนพวกเธอสองคน เลยไม่ได้ส่งข้อความหา พอเห็นว่าเช้านี้เธอไม่มา ฉันก็เป็นห่วงอยู่ตลอด ถึงฉันจะไม่ชอบชางปออวี้ แต่เขาก็ดีกับเธอไม่น้อยนะ”