ใบหน้าเรียบนิ่งไร้คลื่นลมของเมิ่งเซิง พอได้ยินคำสุดท้ายที่เขาพูด ดวงตาหงส์อันสงบและสว่างไสวก็ฉายประกายแปลกใจขึ้นมาชั่วขณะ
เธอไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าเพย์ซุยแอบขยับอะไรไว้ เพราะทำให้ทั้งหวังฉงงหัวและชางปออวี้ต่างเชื่อว่าเจียหลานเป็นคนแจ้ง
“แต่ร้านสองร้านนี้อยู่ตรอกเดียวกัน แถมยังเป็นธุรกิจประเภทเดียวกัน จะมีขัดแย้งกันก็เลี่ยงได้ยากอยู่แล้ว”
ชางปออวี้พยักหน้า “ก็ทำได้แค่พยายามเลี่ยงเท่านั้น”
เมิ่งเซิงคิดไปเรื่อย วันนี้เปิดร้าน สถานเสริมสวยคงยุ่งอย่างแน่...
“งั้นที่วันนี้เปิดร้าน ฉันขอไปส่งกระถางดอกไม้สักหลายใบ แถมความครึกครื้นให้ก็แล้วกัน”
“ไม่ได้!” ชางปออวี้ปฏิเสธทันควัน “วันนี้คนเยอะ ถ้าเกิด...”
“ฉันไม่ใช่ตุ๊กตาเซรามิกสักหน่อย” เมิ่งเซิงวางช้อนลง ทำหน้างอนตึง “ไม่ใช่ว่าตลอดตั้งครรภ์ นายจะห้ามนี่ห้ามนั่นจนฉันไปไหนไม่ได้เลยใช่ไหม งั้นฉันไม่ท้องแล้ว!”