เมิ่งเซิงกลับถึงบ้านตอนห้าทุ่มกว่า อาบน้ำร้อนเสร็จแล้ว ชางปออวี้ก็ยังไม่กลับมา
กระทั่งเช้าวันรุ่งขึ้น เธอถึงได้เห็นเขากำลังง่วนอยู่ในห้องอาหาร
พอชางปออวี้เห็นเธอ เขาก็วางนมร้อนในมือลง แววตาและสีหน้าเต็มไปด้วยความอ่อนโยน “ตื่นแล้วเหรอ เมื่อคืนหลับสบายไหม”
เมิ่งเซิงชะงักไปครู่หนึ่ง ถึงกับแยกไม่ออกว่าเมื่อคืนเขาไปค้างที่ไหนกันแน่
กลับมาแล้ว หรือว่าอยู่กับหนิงเวยเวย
เธอเก็บซ่อนความรู้สึกในแววตา เดินไปดึงเก้าอี้ออกแล้วนั่งลง “อือ ก็โอเค เมื่อคืนคุณกลับมาตอนไหน”
“ตีสามกว่า”
“ดึกขนาดนั้นเลยเหรอ”
เมิ่งเซิงเงยหน้าขึ้นอย่างประหลาดใจ ราวกับอยากจับพิรุธว่าเขาโกหกจากสีหน้า แต่ไม่รู้ว่าเขาพูดความจริง หรือแค่ปกปิดได้แนบเนียนเกินไป
เธอยังคงมองไม่เห็นความผิดปกติแม้แต่น้อย จึงถามว่า “งั้นคุณได้นอนแค่ไหนเอง ทำไมถึงตื่นแล้วล่ะ”
“ก็เกือบสี่ชั่วโมง ไม่มีอะไรหรอก นอนต่อก็หลับไม่ลง เลยทำขนมไข่ที่คุณชอบให้กินด้วย”
เมิ่งเซิงมองอาหารเช้าหลากหลายบนโต๊ะ “พวกนี้...คุณเตรียมเองทั้งหมดเลยเหรอ”
โดยเฉพาะขนมไข่จานนั้น...
เธอจำได้ว่าเมื่อก่อนชางปออวี้หัดทำขนมไข่ ล้มเหลวตั้งหลายครั้ง คุมสัดส่วนไม่เคยได้ ไม่ก็ทำไหม้
เขาฝึกอยู่นานมาก หวังฉงงหัวเคยบอกว่า ช่วงนั้นเธอกับคนใช้ที่เรือนด้านข้างกินขนมไข่กันตลอดทั้งสัปดาห์
จนกระทั่งทำสำเร็จ เขาถึงได้ทำให้เธอกินอย่างจริงจัง
เธอซาบซึ้งในความใส่ใจรอบคอบและความเอาใจใส่อย่างจริงใจของเขาเสมอ
แต่ตอนนี้ ความรักหลากหลายรูปแบบของเขาล้นออกมาแล้ว ส่วนมุมที่ว่างเปล่าเหล่านั้นก็ถูกหนิงเวยเวยเติมเต็ม
หรือพูดให้ถูกก็คือ ตำแหน่งของเธอเหลือเพียงมุมเหล่านั้น ส่วนหนิงเวยเวยได้ครอบครองตำแหน่งเดิมของเธอ