เมิ่งเซิงชะงักไปเล็กน้อย
ภาพตอนเช้าที่ชางปออวี้เข้าใจว่าเธอกำลังแพ้ท้องผุดขึ้นมาในหัวโดยไม่รู้ตัว
ทั้งความประหลาดใจ ความตื่นเต้น ความคาดหวัง กระทั่งความภาคภูมิใจและความปลาบปลื้ม
สิ่งเหล่านี้เธอเห็นกับตา ดูไม่เหมือนเสแสร้งเลยสักนิด
ผู้ชายที่ตอนเช้ายังตั้งหน้าตั้งตารอจะได้เป็นพ่อ แต่พอตกบ่ายกลับต่อเวลาห้องพักในโรงแรมที่จองไว้สำหรับแอบลอบคบชู้กับกู๊กน้อย แล้วยังจะกอดกู๊กน้อยไว้ในอ้อมแขน ทำเรื่องสนิทสนมกันทุกอย่างในตอนกลางคืนอีก
เธอไม่เข้าใจ
คนเราต้องมีจิตใจและความเข้มแข็งภายในมากแค่ไหน ถึงจะทำเรื่องแบบนี้ได้อย่างลื่นไหลไร้สะดุด
แล้วคืนนี้เขาจะหาเหตุผลและข้ออ้างแบบไหนมาใช้อีกนะ?
ไปทำงานต่างจังหวัด?
หรือทำงานล่วงเวลา?
เมิ่งเซิงจ้องตัวอักษรบรรทัดนั้น ความเจ็บปวดเล็กละเอียดถี่รัวแผ่ซ่านจากหัวใจ ลมหายใจสะดุดไปเล็กน้อย จนรู้สึกหายใจลำบาก
ผ่านไปครู่ใหญ่ เธอก็หัวเราะออกมา คล้ายกำลังเยาะเย้ย คล้ายกำลังหัวเราะเยาะตัวเอง
ราวสองทุ่ม ขณะที่เธอกำลังเก็บของเตรียมเลิกงาน โทรศัพท์ของชางปออวี้ก็ดังขึ้น
ไม่ต้องเดา เธอก็รู้ว่าเขาโทรมาด้วยเรื่องอะไร
ทันทีที่รับสาย เสียงนุ่มนวลของชางปออวี้ก็ดังมาจากปลายสาย “เซิงเซิง เลิกงานหรือยัง?”
“กำลังจะกลับค่ะ” เธอถาม “แล้วคุณล่ะคะ จะกลับเมื่อไหร่?”
“หลังเที่ยงคืนมีประชุมวิดีโอข้ามประเทศน่ะ ก่อนหน้านี้คุยเรื่องโครงการก่อสร้างในต่างประเทศกันไว้ แต่ยังตกลงกันไม่เรียบร้อย ไม่รู้ว่าประชุมคราวนี้จะยาวถึงเมื่อไหร่ คืนนี้ไม่ต้องรอฉันนะ นอนก่อนเลย”
ข้ออ้างเรื่องทำงานล่วงเวลา ใช้กี่ครั้งก็ไม่เคยเบื่อ
แต่เมื่อเช้าเธอเห็นชางปออวี้พลิกดูเอกสารเกี่ยวกับโครงการนี้บนโต๊ะอาหาร