มือของเมิ่งเซิงชะงัก หัวใจพลันจมดิ่ง เธอเงยหน้ามองแววตาที่จ้องเขม็งของหนิงเวยเวย คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อย
เธอตอบเสียงเรียบ “อืม อาจจะใช่”
ศีรษะของหนิงเวยเวยราวกับถูกฟาดด้วยเสียงดังสนั่น น้ำเย็นหนึ่งกะละมังเหมือนราดลงมาตั้งแต่หัวจรดเท้า จนหัวใจแทบหยุดเต้น
เมิ่งเซิงท้องแล้วหรือ
เธอท้องได้อย่างไรกัน!
สำหรับเธอ ข่าวนี้เหมือนฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ เป็นข่าวร้ายที่น่าสะพรึง
แทบจะในชั่วพริบตา ความคิดชั่วร้ายและน่ากลัวอย่างหนึ่งก็ผุดขึ้นในใจ
เธอจะต้องไม่ปล่อยให้เมิ่งเซิงคลอดลูกออกมาเด็ดขาด
เธอรู้มาโดยตลอดว่าเมิ่งเซิงสำคัญต่อชางปออวี้เพียงใด ต่อให้เขานอกใจไปแล้ว แต่ความรักและหัวใจของเขาก็ยังอยู่ที่เมิ่งเซิง ตราบใดที่มีเมิ่งเซิงอยู่ตรงนั้น ไม่ว่าใครหรือเรื่องอะไรก็ไม่อาจเข้าตาเขาได้
เขารักเมิ่งเซิงอย่างลึกซึ้งอยู่แล้ว หากตอนนี้มีลูกของทั้งคู่เพิ่มมาอีกคน น้ำหนักของเมิ่งเซิงในใจเขาก็ยิ่งจะมากขึ้นไปอีก
อีกอย่าง ความปรารถนาเล็ก ๆ ที่เธอหวังจะขึ้นมาแทนที่เมิ่งเซิงในฐานะคุณนายชาง คงยิ่งเป็นจริงได้ยากกว่าเดิม
ชางปออวี้อาจตัดขาดความสัมพันธ์ลับ ๆ ที่เดิมทีก็เปิดเผยไม่ได้ของพวกเขาอย่างสิ้นเชิง และชีวิตสุขสบายที่เธอมีอยู่ตอนนี้ก็จะหายไปด้วย
เธอจะไม่มีวันได้ครอบครองความอ่อนโยนและความรักลึกซึ้งของเขาอีกต่อไป
หัวใจที่แรกเริ่มถูกผลประโยชน์และความอิจฉาบดบัง บัดนี้ค่อย ๆ ถูกความรักเข้าครอบครองจนหมดสิ้น
เธอรักชางปออวี้
ความหวงแหนอย่างรุนแรงพร่ำบอกเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า เธอจะเสียชางปออวี้ไปไม่ได้
และเธอก็ไม่ยอมให้ชางปออวี้ทอดทิ้งเธอเด็ดขาด
แต่ในความทรงจำของเธอ ชางปออวี้เหมือนไม่เคยเรียกเธอด้วยคำเรียกที่บ่งบอกสถานะอย่าง “ภรรยา” เลย เขาเรียกแต่ “ที่รัก” “เวยเวย” “นางแมวน้อย” ซึ่งเป็นคำเรียกที่ชวนให้คิดไปไกล