เบื้องหน้ามืดสนิท
เมื่อเสิ่นเจียเหอได้สติขึ้นมาอีกครั้ง เธอก็กลับมาอยู่ที่บ้านของตัวเองแล้ว
ยังอยู่ในห้องนอน
เธอกวาดตามองสภาพแวดล้อมที่คุ้นเคยรอบตัว ที่นี่คือบ้านของเธอจริง ๆ
เธอ... เมื่อครู่ฝันไปหรือเปล่า?
เสิ่นเจียเหอยกมือประคองศีรษะ ลมหายใจหนักขึ้นเล็กน้อย
ถ้าเป็นความฝัน ทุกอย่างในนั้นก็สมจริงเกินไป
เธอหลับตาแน่นครู่หนึ่ง พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง สายตาก็พลันหยุดอยู่ที่แหวนบนนิ้วมือ
นี่คือ... แหวนเก็บของที่หลินหย่วนโจวให้มา หัวใจผู้พิทักษ์
ถ้าอย่างนั้น! เมื่อครู่ไม่ได้ฝันไป! มันเป็นเรื่องจริง!
หลินหย่วนโจวเป็นบอสใหญ่ในดันเจี้ยนสยองขวัญจริง ๆ!
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู พบว่าเวลาผ่านไปแล้ว 4 วัน ไม่นึกเลยว่าเธอจะอยู่ในดันเจี้ยนนานถึง 4 วัน...
เสิ่นเจียเหอยังไม่ทันได้เรียบเรียงความคิดให้กระจ่าง
เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
เธอคลำหาโทรศัพท์แล้วมองดู พบว่าเป็นสายจากเย่หวู่ เพื่อนสนิทของเธอ
เสิ่นเจียเหอรับสาย น้ำเสียงยังแหบพร่าอยู่เล็กน้อย “ฮัลโหล อาหวู่ มีอะไรเหรอ?”
เย่หวู่ที่อยู่อีกฝั่งถอนหายใจด้วยความโล่งอก “เจียเหอ! ช่วงนี้เธอกับหลินหย่วนโจวหายไปไหนกันมา! 4 วันเต็ม ๆ เลยนะ! ฉันโทรหาเธอก็ไม่รับ ไปหาที่บ้านก็ไม่เจอ! ฉันเกือบจะแจ้งตำรวจแล้ว!”
ไม่อยู่บ้านเหรอ? เธออยู่บ้านมาตลอดไม่ใช่หรือไง?
เสิ่นเจียเหอลุกจากโซฟา ข้างตู้รองเท้าในห้องนั่งเล่นมีกระจกเต็มตัวบานหนึ่ง เธอมองตัวเองในกระจก นอกจากสีหน้าจะดูไม่ค่อยดี เสื้อผ้าก็ยังเป็นชุดเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนไป
พอไม่ได้ยินเสียงเสิ่นเจียเหอ เย่หวู่ก็ยิ่งร้อนใจ “ฉันนึกว่าเธอถูกหลินหย่วนโจวหลอกพาไปขายแล้วเสียอีก! ตอนนี้เป็นอะไรหรือเปล่า ให้ฉันไปหาไหม?”