เป็นอย่างที่คิด พอหลินหย่วนโจวก่อเรื่องวุ่นวายแบบนี้ สายตาสอดส่ายของคนรอบข้างก็พุ่งมาทางนี้กันหมด
หลินหย่วนโจวผู้มีจิตใจแข็งกระด้างและไม่แยแส ยังคงร้องไห้ต่อไปขณะกอดเสิ่นเจียเหอไว้
เสิ่นเจียเหอผลักหลินหย่วนโจวไปทีหนึ่งอย่างรังเกียจเล็กน้อย
ไม่มีความคืบหน้า...
มือของคนคนนั้นราวกับถูกติดด้วยกาวชนิดพิเศษ และพวกเขากอดตัวเองแน่นมาก
“เอาล่ะ ไม่ร้องไห้แล้ว” เสิ่นเจียเหอปลอบไปหนึ่งคำ เป็นการเตือนเขาว่าพอได้แล้ว
หลินหย่วนโจวดูเหมือนจะร่วมวงด้วย และเริ่มบ่นอย่างน่าสงสารว่า "ภรรยา เมื่อกี้ตอนที่เราขึ้นมาที่นี่ สัตว์ประหลาดพวกนั้นน่ากลัวมาก หน้าสีฟ้าและมีเขี้ยวแหลมคม เกือบจะกินฉันแล้ว ฉันเกือบคิดว่าฉันจะไม่ได้เจอคุณอีกแล้ว"
"ลองรู้สึกสิ หัวใจฉันยังเต้นแรงอยู่เลย" ขณะพูด หลินหย่วนโจวจับมือของเสิ่นเจียเหอแล้ววางลงบนกล้ามเนื้อหน้าอกของเขา
เสิ่นเจียเหอหยิกมันสองครั้งโดยไม่แสดงมารยาทใดๆ
อืม……สัมผัสไม่เลว
"ภรรยาที่รัก~" หลินหย่วนโจวมองเสิ่นเจียเหอด้วยสายตาโหยหา
ถูกเสิ่นเจียเหอถลึงตาใส่แวบหนึ่ง
หลินหย่วนโจวทำได้เพียงสำรวมตัวขึ้นมา เขากลัวว่าถ้าเล่นละครต่อไปอีก มันจะเลยเถิดเกินไป
"นี่ไม่ใช่เวลามาพูดจาหวานๆ นี่มันดันเจี้ยนที่น่ากลัว!" บอสเยว่ขมวดคิ้วและดุหลินหย่วนโจวเรื่องพฤติกรรมของเขา
หลินหย่วนโจวหลบอยู่ข้างหลังเสิ่นเจียเหอ เอ่ยฟ้องอย่างอึดอัดคับข้องน่าสงสาร: “เมียจ๋า เขาดุผมนี่”
พี่ใหญ่เยว่: “……”
ดูเป็นหนุ่มตัวสูงใหญ่แท้ ๆ ทำไมถึงได้กระตุ้งกระติ้งแบบนี้!
บอสเยว่เหลือบมองเสิ่นเจียเหอ ผู้หญิงคนนี้ขึ้นมาข้างบนคนเดียวและไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ พลังของเธอต้องเหนือธรรมดาแน่ๆ