หญิงจีนใจเด็ด ไม่เคยยอมแพ้!!
เสิ่นเจียเหอเปิดหน้าต่างผู้เล่นอย่างรวดเร็ว แล้วเดินดูร้านค้าคะแนนอยู่รอบหนึ่ง ก่อนจะพบวิชา «เลียนแบบ» เข้า
ต้องใช้ 10 คะแนน
แต่ตอนนี้เธอมีคะแนนเหลือเฟือ จึงแลกมาทันที
“เมื่อกี้ฉันแค่ถ่อมตัว ดูฉันเล่นอีกครั้งสิ” เสิ่นเจียเหอพูดพลางใช้วิชาเลียนแบบ
ทันทีที่เริ่มใช้วิชา ปลายนิ้วแตะลงบนคีย์เปียโน แล้วก็เริ่มขยับไปเองอย่างควบคุมไม่ได้
ท่วงทำนองเพลงหนึ่งบรรเลงออกมาจากปลายนิ้วของเธออย่างครบถ้วนและลื่นไหล
เสิ่นเจียเหอหยุดมือ ลุกขึ้นมองหลินหย่วนโจว “หย่วนหย่วน เป็นยังไงบ้าง ฉันถือว่าเรียนรู้ได้แล้วใช่ไหม”
แววเสียดายวูบหนึ่งปรากฏชัดในดวงตาของหลินหย่วนโจว เขายื่นมือมาลูบศีรษะเสิ่นเจียเหอ “เสี่ยวเหอฉลาดจริง ๆ”
พูดถึงตรงนี้ เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนเสริมว่า “ตอนกลางวัน ต่อไปเรียกฉันว่าโจวโจวนะ”
มุมปากของเสิ่นเจียเหอกระตุก
ผู้ชายน่ารำคาญ
ดูท่าด่านนี้ หลินหย่วนโจวจะมีบุคลิกแตกแยก กลางวันกับกลางคืนเป็นคนละบุคลิกกัน
ถึงได้ใส่ใจชื่อของตัวเองเป็นพิเศษ
เสิ่นเจียเหอยิ้มแล้วเรียกเสียงหนึ่งว่า “ได้ โจวโจว”
หลินหย่วนโจวยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มพึงพอใจ “เดี๋ยวกินมื้อกลางวันเสร็จแล้ว เธอกลับไปพักผ่อนแต่เนิ่น ๆ ตอนบ่ายยังต้องออกกำลังกาย ห้ามนอนขี้เกียจเด็ดขาด”
“ได้” เสิ่นเจียเหอตอบ
หลังกินมื้อกลางวันเสร็จ เสิ่นเจียเหอก็กลับห้องของตัวเอง
สองวันนี้เธอสืบจนพอรู้เรื่องแล้วว่า ในคฤหาสน์หลังนี้นอกจากหลินหย่วนโจว ก็มีแค่แม่ครัวคนหนึ่ง
ถ้าอย่างนั้นตอนกลางวันเธอก็แอบหนีออกไปได้สบาย ๆ เลยน่ะสิ!
หลังอยู่ในห้องราวครึ่งชั่วโมง เสิ่นเจียเหอก็แอบเปิดประตูออกมา กวาดตามองซ้ายขวา ทางเดินเงียบสงัด