แต่ถึงอย่างนั้น เสิ่นเจียเหอก็ยังยอมเรียกเขาเสียงหนึ่งว่า “หย่วนหย่วน”
หลินหย่วนโจวพอใจแล้ว ถึงกับไปส่งเธอกลับห้องด้วยตัวเอง
เพราะช่วงบ่ายนอนนานเกินไป ตอนกลางคืนเธอจึงกระปรี้กระเปร่ากว่าปกติมาก
เสิ่นเจียเหอค้นห้องไปทั่ว พยายามหาเบาะแสสักอย่าง
แต่ห้องถูกจัดไว้อย่างเรียบร้อยไร้ที่ติ นอกจากของตกแต่งที่ล้วนจัดตามความชอบของเธอแล้ว ก็ไม่มีของใช้ส่วนตัวอย่างอื่นเลย
เธอหาเบาะแสไม่เจอสักนิด
เสิ่นเจียเหอนั่งลงข้างเตียงอย่างหมดอาลัยตายอยาก
แย่แล้ว เธอไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตัวตนของตัวเองเลย จะถูกจับได้หรือเปล่านะ
อีกอย่าง จากที่ลองสืบถามวันนี้ ดูเหมือนหลินหย่วนโจวในด่านนี้จะไม่มีความทรงจำจากโลกความจริง
คิดไปคิดมา เสิ่นเจียเหอก็เริ่มปวดหัว เลยตัดสินใจไปอาบน้ำก่อน
ช่างเถอะ ค่อย ๆ ดูไปทีละก้าว ต่อให้หลินหย่วนโจวจำเรื่องของเธอไม่ได้ ตราบใดที่เป็นเขา ก็ไม่มีทางทำร้ายเธอแน่
แค่นี้ก็พอแล้ว
ด่านลับนี้ผ่อนคลายกว่าด่านอื่นมาก
อย่างน้อยก็มีที่ให้อาบน้ำและนอน
เธออาบน้ำอย่างสบายใจ พอออกมาก็พบว่ามีคนอยู่ในห้องเพิ่มมาอีกคน
เสิ่นเจียเหอตกใจจนสะดุ้ง เห็นหลินหย่วนโจวลากเก้าอี้มานั่งข้างหัวเตียงของเธอ เขายังคงสวมสูทสีดำชุดเดิม
“คุณ...มาทำอะไรในห้องฉันคะ?” เสิ่นเจียเหอถาม
ตอนอาบน้ำเธอลืมหยิบเสื้อผ้าเข้าไปด้วย ตอนนี้จึงมีเพียงผ้าขนหนูพันกายอยู่
สายตาดำสนิทของหลินหย่วนโจวทำให้เสิ่นเจียเหอรู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว
เธอดึงผ้าขนหนูขึ้นอีกหน่อยอย่างกระอักกระอ่วน