ออกจากห้องของหลินหย่วนโจว เสิ่นเจียเหอก็หายตัวไปในทางเดิน
เฟยไป๋โผล่ออกมาจากซอกหลืบไหนสักแห่ง มองไปทางที่เสิ่นเจียเหอหายไป เลิกคิ้วถามว่า “นายวางใจให้เธอออกไปคนเดียวเลยหรือ”
หลินหย่วนโจวเก็บสายตากลับมา น้ำเสียงราบเรียบลงไม่น้อย “ในเมื่อเข้าดันเจี้ยนแล้ว ก็ต้องมีความสามารถเผชิญดันเจี้ยนตามลำพัง ฉันปกป้องเธอไปตลอดชีวิตไม่ได้ ได้แต่ทำให้เธอเติบโตอย่างรวดเร็ว”
“โอ้โห ปากไม่ตรงกับใจ ทั้งที่ในใจแทบบ้าตาย แถมยังทิ้งกลิ่นอายของนายไว้บนตัวเธออีก” เฟยไป๋เหน็บแนม
หลินหย่วนโจวเตะเขาออกไปนอกประตู “ฉันจะพักฟื้นเงียบ ๆ มีธุระหรือไม่มีธุระก็อย่ามาหาฉัน”
เฟยไป๋ไม่พอใจ อยากพูดต่ออีกสักสองสามคำ ประตูก็ ‘ปัง’ ถูกปิดลง
เกือบกระแทกหน้าเขาแล้ว
อีกด้านหนึ่ง
หลังจากเสิ่นเจียเหอออกจากห้องของหลินหย่วนโจว ก็เดินตามทางเดินมุ่งหน้าออกไป
ผลปรากฏว่าเพิ่งเลี้ยวโค้ง ก็ชนเข้ากับผู้คุมสองคนตรงหน้า
ผู้คุมเห็นเสิ่นเจียเหอก็ตกใจอย่างมาก ทั้งสองคนทำท่าวุ่นวายทันที เริ่มทำไม้ทำมือง่วนง่วน
ล้วงกระเป๋า จับหมวก
“กุญแจฉันล่ะ ดูเหมือนกุญแจไม่ได้อยู่ที่ตัว”
“ใช่ กุญแจนายก็ไม่ได้อยู่ที่ฉัน อาจจะ… อาจจะหล่นตอนฆ่าคนเมื่อกี้ เรากลับไปหาไหม”
“ใช่ ๆ ๆ หา กลับไปหา”
พูดจบ ไม่ทันให้เสิ่นเจียเหอได้มีโอกาสแสดง บุคคลทั้งสองจูงมือกัน วิ่งหนีไม่รอช้า
เสิ่นเจียเหอ: “……”
ฝีมือการแสดงห่วยแตกชัด ๆ …