บรรดาเพื่อนร่วมงานหญิงในหน่วยงานของพวกเขา แต่ละคนกินน้อยราวกับลูกแมว แทบกินอะไรไม่ลง
ซูอันดูตัวเล็กกว่าเสียอีก คาดว่าคงกินได้น้อยกว่าแน่ ๆ
แต่เรื่องกิน ซูอันไม่เคยเกรงใจใครจริง ๆ
เดิมทีผู้อำนวยการเผิงตั้งใจเชิญเธอมากินข้าวอยู่แล้ว จะเกรงใจทำไมกัน?
ตอนนี้เธอหิวจนท้องร้อง ซูอันจึงกัดหมั่นโถวไปพลาง กินกับข้าวไปพลาง
ต้องบอกเลยว่าผู้อำนวยการเผิงพูดไม่ผิดจริง ๆ พ่อครัวใหญ่ของโรงงานเครื่องจักรฝีมือทำอาหารไม่ธรรมดา กับข้าวพวกนี้อร่อยกว่าที่เธอเคยกินในร้านอาหารของรัฐเสียอีก
สมกับเป็นหน่วยงานใหญ่ของเมือง โรงงานเครื่องจักรถึงได้หาพ่อครัวฝีมือดีขนาดนี้มาได้
หลังจากได้ลิ้มรสอาหาร ซูอันก็ยิ้มแล้วชมผู้อำนวยการเผิงอย่างเต็มปากว่า “ผู้อำนวยการเผิง กับข้าวนี่รสชาติดีจริง ๆ อร่อยมาก อร่อยกว่าที่ฉันกินในร้านอาหารของรัฐเมื่อวานอีกค่ะ”
ผู้อำนวยการเผิงยิ้มพลางเอ่ยชวน “งั้นก็กินเยอะ ๆ เลย”
ซูอันเริ่มลงมือกินอย่างจริงจัง
กับข้าวเต็มโต๊ะทำให้ซูอันยิ่งกินยิ่งเจริญอาหาร
ไม่นาน กับข้าวเต็มโต๊ะก็ถูกซูอันกวาดไปจนเกลี้ยงเกือบหมด
ผู้อำนวยการเผิงเห็นซูอันกินจุขนาดนี้ก็ถึงกับตกตะลึง
ถ้าไม่ได้เห็นกับตา ผู้อำนวยการเผิงคงนึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าผู้หญิงคนหนึ่งจะกินเก่งขนาดนี้
แต่กินเก่งก็เป็นเรื่องดี ดูแวบเดียวก็รู้ว่าซูอันเป็นคนมีความสามารถ ต่อให้กินเก่งแค่ไหนก็เลี้ยงตัวเองได้
เมื่อเห็นว่าอาหารบนโต๊ะใกล้จะหมด ผู้อำนวยการเผิงก็รีบบอกพ่อครัวใหญ่ที่โรงอาหารให้ทำกับข้าวเพิ่มอีกสองสามอย่าง