ถ้าซูอันซ่อมได้ก็คงดีที่สุด ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงยังถูกชาวต่างชาติคนนี้กดขี่ข่มเหงต่อไป
ทั้งที่เครื่องจักรพวกนี้ซื้อมาในราคาสูงจากประเทศดี แต่คนที่ทางนั้นส่งมากลับเรียกค่าซ่อมแพงลิบลิ่ว แถมยังขูดรีดพวกเขาอีก
หลังจากลงมือจัดการอยู่พักหนึ่ง หน้าผากของซูอันก็มีเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ซึมออกมา
ในที่สุด หลังจากขันชิ้นส่วนตัวสุดท้ายให้แน่นแล้ว ซูอันก็พูดกับผู้อำนวยการเผิงว่า “เรียบร้อยค่ะ เครื่องนี้ซ่อมเสร็จแล้ว ตอนนี้พวกคุณลองตรวจสอบและทดสอบดูได้เลยว่ายังมีปัญหาอะไรหรือเปล่า”
ได้ยินซูอันพูด ผู้อำนวยการเผิงก็รีบจัดคนไปทดสอบทันที
หลังจากทดสอบเสร็จ ผู้อำนวยการเผิงก็มองซูอันด้วยความตื่นเต้น “สหายซู คุณเก่งจริง ๆ เครื่องนี้ซ่อมได้แล้ว ซ่อมได้จริง ๆ ด้วย
ไม่คิดเลยว่าคุณจะมีพรสวรรค์ด้านเครื่องจักรสูงขนาดนี้!
ก่อนหน้านี้ผมเคยเชิญช่างฝีมือเก่ง ๆ มาดูเครื่องจักรจากประเทศดีแล้ว แต่ไม่มีใครบอกว่าจะซ่อมได้ ไม่อย่างนั้นพวกเราคงไม่ต้องให้วิศวกรเครื่องจักรจากประเทศดีมาซ่อมหรอก”
ซูอันสบตากับแววชื่นชมตื่นเต้นของผู้อำนวยการเผิง ก่อนยิ้มแล้วตอบว่า “ผู้อำนวยการเผิงชมเกินไปแล้วค่ะ ฉันแค่บังเอิญเข้าใจภาษาของประเทศดี แถมยังเคยอ่านหนังสือเกี่ยวกับเครื่องจักรของที่นั่นมาบ้าง ก็เลยซ่อมได้เท่านั้นเอง
ครั้งนี้ถือว่าโชคดีด้วยค่ะ บังเอิญเจอเครื่องที่พอจะซ่อมได้พอดี
ถ้าเป็นเครื่องจักรจากประเทศอื่น ฉันก็ไม่แน่ว่าจะซ่อมเป็นหรือเปล่า”