บทที่ 145 ไปสารภาพรักกับหลินอ้าวตง
หลังจากเถาต้าหนีเอ็ดใส่ บรรดาป้าสูงวัยหลายคนก็เลิกล้มความคิดไปในที่สุด
เถาต้าหนีพูดไม่ผิด ปัญญาชนหนุ่มสาวจากในเมืองพวกนี้หยิ่งทระนงกันมาก จะมาสนใจสาวบ้านนอกได้ยังไง
หลินอ้าวตงยังสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ด้วย ยิ่งไม่มีทางมาสนใจสาวบ้านนอกอย่างพวกเธอ
ป้าสูงวัยทั้งหลายได้แต่เสียใจที่ตัวเองสายตาไม่ดี ไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งหลินอ้าวตงจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ และได้กลายเป็นคนมีอนาคต
ถ้ารู้แต่แรกว่าต้องมีวันนี้ ตอนที่หลินอ้าวตงยังสอบไม่ติด พวกเธอน่าจะให้ลูกสาวที่บ้านไปสนิทสนมกับเขาให้มากหน่อย ไม่แน่ว่าเขาอาจจะถูกใจขึ้นมาก็ได้
แต่ตอนนี้คงหมดหวังแล้ว ทำได้แค่ปล่อยไปเท่านั้น
ทางด้านหลินอ้าวตง หลังรับคำแสดงความยินดีจากทุกคนแล้ว เขาก็ตั้งใจจะซื้อขนมหวานมาเลี้ยงทุกคน
เขาอยู่หน่วยผลิตได้อีกไม่นาน ช่วงสองสามวันนี้จะเก็บข้าวของก่อน แล้วกลับบ้าน พอถึงฤดูใบไม้ผลิปีหน้า ก็ต้องไปรายงานตัวที่มหาวิทยาลัย
หลังถูกส่งลงชนบท แม้ชีวิตในหมู่บ้านอวี่โถวจะลำบากไม่น้อย แต่หลินอ้าวตงก็ซาบซึ้งใจที่คนที่นี่คอยดูแลเขา
โดยรวมแล้ว สมาชิกหน่วยผลิตที่นี่ก็ดีมาก ดีกว่าหลาย ๆ ที่เสียอีก
หลินอ้าวตงเคยได้ยินเพื่อนนักเรียนบางคนพูดถึงสถานที่ที่พวกเขาถูกส่งไป บางคนไปเจอหัวหน้าหน่วยผลิตกับสมาชิกในท้องถิ่นที่คอยรังแกปัญญาชนจากต่างถิ่นอย่างเต็มที่
แต่หน่วยผลิตหมู่บ้านอวี่โถวของพวกเขาไม่เหมือนกัน แม้บางครั้งหัวหน้าหน่วยผลิตจะดูเคร่งขรึมและเย็นชาไปบ้าง แต่โดยรวมแล้วก็เป็นคนเที่ยงตรงมาก