ของดีขนาดนี้รับไว้แล้ว หากหลี่ซานนำไปขายต่อ ก็ไม่ใช่แค่ได้เงินเท่านั้น แต่ยังได้ผูกมิตรกับผู้คนมากขึ้นด้วย
คนทำธุรกิจอย่างพวกเขา ถ้าไม่มีใครคอยหนุนหลังจากเบื้องบน จะทำได้นานสักแค่ไหนกัน?
หลี่ซานมองซูอันแล้วพูดว่า “คุณป้าครับ คราวนี้คุณเป็นผู้มีพระคุณของผมจริง ๆ เลยนะครับ ถึงกับเอาของดีขนาดนี้มาให้ผม”
ซูอันชี้ไปที่หมีดำ “ไม่ต้องพูดเพราะให้ฉันฟังหรอก บอกมาดีกว่าว่าหมีดำตัวนี้คุณให้ราคาเท่าไร?”
หลี่ซานรู้ดีว่าซูอันไม่ใช่คนที่จะหลอกกันได้ง่าย ๆ เงินใครเขาจะกล้าโกงก็ได้ แต่ไม่กล้าโกงเงินของซูอัน
“คุณป้าครับ ของชิ้นนี้เป็นสมบัติล้ำค่า ผมไม่ทำให้คุณเสียเปรียบเรื่องราคาแน่นอน
เอาอย่างนี้ หมีดำตัวนี้ผมคิดให้ 2,000 คุณว่าไงครับ?”
ซูอันพอใจกับราคาที่หลี่ซานเสนอมาไม่น้อย
“ได้ งั้นเอาตามที่คุณว่า หมีดำตัวนี้ขายให้คุณ 2,000
ฉันยังมีของป่าอีกหน่อย ถือว่าแถมให้แล้วกัน”
นอกจากหมีดำแล้ว ซูอันยังแถมไก่ป่าและกระต่ายป่าให้อีกหลายตัว
หลังจากตกลงราคาหมีดำกันเรียบร้อย ซูอันถึงค่อยถามหลี่ซานว่าเขารวบรวมของเก่าโบราณให้เธอได้บ้างหรือยัง
เรื่องที่ซูอันกำชับไว้ หลี่ซานจะกล้าลืมได้ยังไง
เขารีบตอบว่า “คุณป้าครับ ผมรวบรวมมาให้แล้ว แต่ช่วงก่อนหน้านี้คนข้างบนมาเก็บของไปเยอะ ของที่ผมหามาให้ได้เลยมีไม่มาก คุณลองดูก่อนนะครับ ถ้าไม่ถูกใจ เดี๋ยวผมค่อยไปหาเพิ่ม”
พูดจบ หลี่ซานก็สั่งให้ลูกน้องยกหีบใบหนึ่งเข้ามา