เห็นซูอันวิ่งหายไปอย่างรวดเร็ว อู๋หมิงจงกับภรรยาก็ไม่อาจถือไก่ป่าวิ่งตามไปคืนให้เธอได้ เพราะมีแต่จะทำให้เด็กคนนี้เดือดร้อน
อู๋หมิงจงถอนหายใจ แล้วหันไปพูดกับภรรยา “ช่างเถอะ ในเมื่อเป็นน้ำใจของเขา เราก็รับไว้ก่อน ไว้มีโอกาสเมื่อไร เราต้องตอบแทนเด็กคนนี้ให้ดี”
ภรรยาของอู๋หมิงจงพยักหน้า แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่าในสถานการณ์ของพวกเขาสองคนตอนนี้ ยังจะมีโอกาสตอบแทนซูอันหรือเปล่า
ซูอันออกจากคอกวัวแล้วก็กลับไปที่บ้านของตัวเอง
ซุนซินซินรอซูอันกลับบ้านอยู่ก่อนแล้ว
พอซูอันกลับมา เธอก็หยิบไก่ป่าตัวหนึ่งออกจากตะกร้าสะพายหลังโยนให้ซุนซินซิน
ซุนซินซินรู้อยู่แล้วว่าซูอันออกไปข้างนอกคราวนี้ต้องได้อะไรกลับมาแน่
“อันอัน คืนนี้อยากกินอะไร?”
ซูอันคิดอยู่ครู่หนึ่ง “อะไรก็ได้ เธอทำเลย”
ซุนซินซินมองไก่ป่าในมือ ครุ่นคิดสักพักก่อนพูดว่า “ฉันทำไก่ผัดพริกให้กินนะ”
ก่อนหน้านี้ซุนซินซินเคยทำไก่ตุ๋นเห็ด ซุปไก่ป่าใส และไก่ป่าตุ๋นน้ำแดงให้กินแล้ว คราวนี้เลยเปลี่ยนรสชาติบ้าง
ซูอันไม่มีความเห็นอะไรอยู่แล้ว “ได้ ตามใจเธอเลย”
“งั้นฉันไปทำกับข้าวก่อนนะ”
ซุนซินซินรีบหิ้วไก่ไปจัดการทันที
หลังซูอันกลับมา เธอก็วางตะกร้าสะพายหลังแล้วพักอยู่ครู่หนึ่ง
ไม่นาน กลิ่นหอมจากในครัวก็ลอยมาแตะจมูก
ความรู้สึกที่ได้เฝ้ารออาหารทุกวันแบบนี้ก็ไม่เลวเลย
ซูอันนั่งรออย่างอารมณ์ดีจนซุนซินซินทำอาหารเย็นเสร็จ ทั้งสองก็กินด้วยกัน