ถึงเวลาออกเดินทางแล้ว ต่อให้ซูเฉียงไม่เต็มใจไป สุดท้ายก็ยังถูกเจ้าหน้าที่จากสำนักงานเยาวชนผู้มีการศึกษาลากขึ้นรถไปอยู่ดี
ส่วนซูอันขึ้นรถไฟไปอย่างอารมณ์ดี
ชาติก่อนเธอผ่านความลำบากมาสารพัด ตอนนี้จึงไม่กลัวชีวิตในชนบทเลยสักนิด
ที่จริงเธอจะไปหาตระกูลเสิ่นตอนนี้เลยก็ได้ กลับไปยอมรับพ่อแม่แท้ ๆ อาศัยอำนาจของตระกูลเสิ่นก็ไม่ต้องลงชนบทแน่นอน
แต่พอนึกถึงความสะเพร่าของพวกเขาที่ทำเธอหายไป ปล่อยให้เธอลำบากมามากมาย แถมยังรับซูเยว่เป็นลูกโดยไม่ตรวจสอบให้ชัดเจน ซูอันก็ยังขุ่นเคืองตระกูลเสิ่นอยู่ไม่น้อย
เพราะอย่างนั้นเธอจึงยังไม่คิดกลับไปหาครอบครัวในตอนนี้ เธอมีทั้งเงินและข้าวของ แถมยังมีพลังพิเศษติดตัว ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็ใช้ชีวิตได้ดี
ซูอันขึ้นรถไฟตามไปด้วย
แต่จุดหมายปลายทางของเธอกับซูเฉียงไม่เหมือนกัน ซูอันจะไปภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ส่วนซูเฉียงจะไปภาคตะวันตกเฉียงเหนือ
หลังจากแบกสัมภาระใบใหญ่สองใบขึ้นรถไฟ ซูอันก็เห็นคนหนุ่มสาวอีกกลุ่มทยอยตามขึ้นมา
หญิงสาวคนหนึ่งแต่งตัวดูดีเดินนำหน้า ส่วนอีกคนแต่งตัวค่อนข้างซอมซ่อเดินตามหลัง ทั้งคู่ต่างแบกสัมภาระใบใหญ่ ดูท่าคงเป็นเยาวชนผู้มีการศึกษาที่จะลงชนบทพร้อมกับเธอ
ที่นั่งของหญิงสาวที่แต่งตัวดูดีอยู่ข้างซูอัน พอเดินมาถึงก็วางสัมภาระแล้วนั่งลง
ส่วนหญิงสาวอีกคนที่แต่งตัวซอมซ่อกว่านั่งลงตรงข้ามซูอัน
มีคนหนุ่มสาวที่จะลงชนบททยอยขึ้นมาอีกหลายคน ทั้งผู้ชายและผู้หญิง
ส่วนใหญ่เป็นเยาวชนผู้มีการศึกษาที่จะลงชนบท เพียงแต่จุดหมายปลายทางอาจต่างกัน
ซูอันไม่ได้เป็นฝ่ายเข้าไปทักทายหรือทำความรู้จักกับพวกเขาก่อน แต่มีคนหนึ่งเสนอให้ทุกคนแนะนำตัวกัน