ซูอันมองหลี่ซาน ชายคนนี้น่าจะอายุสามสิบกว่า แต่งตัวดูดีมีชาติตระกูล ทว่ากลับมีกลิ่นอายดุดันแบบคนในวงการอยู่ทั่วตัว
แต่ต่อให้ใครจะมี “กลิ่นอายดุดัน” มากแค่ไหน ซูอันก็ไม่กลัว เพราะอย่างไรก็เทียบซอมบี้ในวันสิ้นโลกไม่ได้
เธอเอาชนะถึงราชาซอมบี้มาแล้ว จะไปกลัวหลี่ซานคนเดียวได้ยังไง?
หลี่ซานเองก็มองซูอันตรงหน้าอย่างพินิจ เธอเป็นเด็กสาวตัวผอม ผิวคล้ำ หน้าตาไม่สวย เขาจึงไม่ได้สนใจเธอเท่าไร
แต่สิ่งที่ทำให้หลี่ซานแปลกใจก็คือ ซูอันกลับไม่กลัวเขาเลย
ที่ผ่านมาอย่าว่าแต่ผู้หญิงเลย ต่อให้เป็นผู้ชาย พอเห็นท่าทางน่าเกรงขามของเขาก็ต้องหวาดกลัวกันทั้งนั้น
ซูอันเป็นคนแรกที่กล้าสบตาเขาตรง ๆ แบบนี้!
ซูอันมองหลี่ซานอยู่ครู่หนึ่ง ไม่คิดจะเสียเวลาพูดมาก เธอยื่นมือไปหาเขาตรง ๆ แล้วบอกว่า “เนื้อกิโลละ 1.2 หยวน มี 452 กิโล ฉันคิดแค่ 450 กิโลก็แล้วกัน รวมแล้วจ่ายมา 540 หยวน”
หลี่ซานกลับไม่หยิบเงินออกมา เขาจ้องซูอันพลางยิ้ม “กิโลละ 1.2 หยวนแพงเกินไปหน่อย เอาอย่างนี้ ฉันคิดให้เธอกิโลละห้าสิบเฟิน”
ซูอันหรี่ตา จ้องหลี่ซานด้วยแววตาคมกริบ “หมายความว่ายังไง? ก่อนหน้านี้ตกลงกันไว้แล้วว่ากิโลละ 1.2 หยวน ฉันถึงยอมเอามาส่ง ถ้าจะให้กิโลละห้าสิบเฟินก็ช่างเถอะ ฉันเอาเนื้อกลับไป ไม่ขายแล้ว”
ซูอันพูดพลางจะเข้าไปเอาเนื้อของตัวเอง แต่ลูกน้องของหลี่ซานกลับขวางทางเธอไว้
หลี่ซานมองซูอันจากที่สูงกว่า “ตอนนี้ไม่ใช่ว่าเธอจะพูดว่าไม่ขายแล้วก็จบ คนฉลาดก็รับราคากิโลละห้าสิบเฟินแล้วไสหัวไปซะ ไม่อย่างนั้นอย่าหวังว่าจะได้เงินแม้แต่แดงเดียว