กัวเหมี่ยวรีบสะกิดลู่เจิ้นถิง “พี่ถิง ดูสิ ผู้หญิงคนนั้นไง”
ลู่เจิ้นถิงเห็นซูอันเช่นกัน
ฝีมือการต่อสู้ที่เก่งกาจของซูอันฝังลึกอยู่ในความทรงจำของเขา บางคนเห็นแวบเดียวก็ลืมได้ แต่ซูอันกลับเป็นคนที่ไม่มีทางลืมลง
ไม่คิดเลยว่าจะเจอเธออีกครั้งที่ร้านอาหารของรัฐ!
ครั้งก่อนฝีมือของเธอก็ทำให้เขาตกตะลึงมากพอแล้ว ตอนนี้เธอยังบอกว่าจะกินข้าวถึงสี่ชามใหญ่ ยิ่งทำให้ลู่เจิ้นถิงประหลาดใจเข้าไปใหญ่
ขณะที่ลู่เจิ้นถิงกับกัวเหมี่ยวกำลังจ้องซูอัน เธอก็สั่งอาหารเสร็จแล้วเดินมานั่งตรงที่ว่างฝั่งตรงข้ามพวกเขา
โต๊ะในร้านอาหารของรัฐตอนนี้เป็นโต๊ะไม้ทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส รอบโต๊ะมีม้านั่งไม้ยาววางอยู่ด้านละตัว
ถ้ามีที่ว่างก็นั่งได้ ต่อให้ไม่รู้จักกันก็ยังนั่งโต๊ะเดียวกันได้
พอซูอันนั่งลง เธอก็สังเกตเห็นว่าผู้ชายสองคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามหน้าตาดีกว่าคนทั่วไปมาก
โดยเฉพาะคนหนึ่ง หล่อราวกับดาราชาย ใบหน้าคมเข้ม สันจมูกโด่งสูงดูโดดเด่นสะดุดตา
หน้าตาดีอย่างเดียวก็ว่าไปอย่าง แต่ทั้งสองคนยังมีบุคลิกหนักแน่นเด็ดเดี่ยว ซึ่งหาไม่ได้ในพวกหนุ่มหน้าขาวเจ้าสำอาง
ซูอันมีชีวิตมาสองชาติ ผู้ชายหน้าตาดีเธอก็เคยเห็นมาไม่น้อย แต่ผู้ชายที่ทั้งหน้าตาดีและมีบุคลิกดีแบบนี้ เธอแทบไม่เคยเจอ
ซูอันเพิ่งรู้ตัวว่ากำลังมองพวกเขาอยู่ ก็พบว่าผู้ชายทั้งสองคนกำลังมองเธอเช่นกัน
“มองอะไรกัน ไม่เคยเห็นคนสวยหรือไง?”