เสิ่นหรูอี้พลันเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมา
แย่แล้ว แย่แล้ว เงินของเธอคงไม่ได้ถูกขโมยไปหรอกนะ?
ตอนนี้ถูกส่งมาดัดนิสัยที่ฟาร์ม เธอก็ต้องอาศัยเงินก้อนนี้ประทังชีวิต
มีเงินอยู่ ถึงทุกวันจะต้องทำงานหนัก อย่างน้อยก็ไม่ต้องทนหิว
ซื้อของบำรุงมาบำรุงร่างกายสักหน่อย เธอก็ยังพอฝืนทนต่อไปได้
แต่ถ้าเงินหายไป เธอคงหมดหนทางจริง ๆ แล้ว
เสิ่นหรูอี้รีบสอดมือเข้าไปตรวจดูในกางเกงชั้นใน
เป็นอย่างที่เธอคาดไว้จริง ๆ
เงินที่ซ่อนไว้ข้างในหายไปหมดแล้ว!
กระเป๋าที่เย็บติดกับกางเกงชั้นในเห็นชัดเจนว่าถูกกรีดจนขาด
เสิ่นหรูอี้แทบโกรธจนเป็นลม
เธอพยายามข่มใจให้สงบ ก่อนหันไปถามคนอื่น ๆ ที่พักอยู่ด้วยกันในฟาร์มว่า “เงินฉันล่ะ? ใครขโมยเงินฉันไป?”
พอเสิ่นหรูอี้โวยวายขึ้นมา คนที่พักอยู่ในฟาร์มด้วยกันต่างก็ขมวดคิ้ว
เงินของผู้หญิงคนนี้หายไปอย่างนั้นหรือ?
พวกเขารู้แก่ใจว่าตัวเองไม่ได้เอาไป ดังนั้นเมื่อเสิ่นหรูอี้โวยวาย ทุกคนจึงยืนยันว่าไม่ได้หยิบเงินของเธอ
บางทีเธออาจจำผิดหรือเปล่าว่าวางไว้ที่ไหน ลองกลับไปค้นดูให้ละเอียดอีกทีสิ
“ฉันจำไม่ผิด ฉันจำได้ชัดเจนว่าเก็บไว้ที่ไหน มีคนขโมยไปแน่ ๆ”
เห็นเสิ่นหรูอี้มั่นใจขนาดนั้น คนเหล่านี้จึงได้แต่ยืนยันว่าพวกเขาไม่ได้ขโมยเงินของเธอ ถ้ามีคนขโมยไปจริง ๆ ก็ต้องเป็นคนนอกที่แอบเข้ามา
“ไม่ใช่พวกคุณขโมย แล้วจะเป็นใครได้อีก? ก็ต้องเป็นพวกคุณนั่นแหละ! ที่นี่ไม่มีคนนอกเข้ามาสักหน่อย มีแต่พวกคุณที่มีแรงจูงใจกับโอกาสลงมือ”