ซุนซินซินรีบบอกทันทีว่าเธอจะไปคั่วให้เอง
ซูอันหยิบเมล็ดสนออกมาส่วนหนึ่ง ตั้งใจจะเอาไปให้เถาต้าหนี
ทางพวกปัญญาชนรุ่นเก่าก็เอาไปให้บ้างได้เหมือนกัน
พวกเขาต่างก็เป็นปัญญาชนที่ถูกส่งลงชนบท ให้ของกินนิดหน่อยก็ไม่เห็นเป็นไร
เมล็ดสนพวกนี้กินไม่หมด แถมก็ไม่ได้มีราคาแพงอะไร
อ้อ แล้วก็ต้องเอาไปให้สวีเฟิ่งเสียด้วย
ไม่ว่าจะเถาต้าหนีหรือสวีเฟิ่งเสีย ต่างก็เป็นป้าจากหน่วยผลิตที่นิสัยดี
แน่นอนว่า นอกจากพวกเธอแล้ว ยังมีป้าบางคนที่ใจดีเหมือนกัน
ซูอันถือของแล้วทยอยไปส่งให้ทีละบ้าน
เธอไปบ้านเถาต้าหนีก่อน
พอเห็นเมล็ดสนที่ซูอันเอามาให้ เถาต้าหนีก็เอ่ยว่า “โธ่ ซูจือชิง เอาเมล็ดสนมาให้ตั้งเยอะขนาดนี้ได้ยังไง ฉันเกรงใจแย่เลย”
ซูอันตอบว่า “ป้าต้าหนี ที่บ้านฉันเก็บมาได้ตั้งสองกระสอบใหญ่ พวกเรามีกันแค่สามคน กินไม่หมดแน่ ๆ เลยแบ่งมาให้ป้าด้วยค่ะ”
เห็นว่าซูอันยังเหลือเมล็ดสนอีกมาก เถาต้าหนีจึงรับไว้โดยไม่เกรงใจ
“ได้ งั้นป้ารับไว้นะ
จริงสิ บ้านป้าเก็บเกาลัดมาได้ไม่น้อย เดี๋ยวเอามาให้เธอบ้าง”
ซูอันพยักหน้า “ได้ค่ะป้า งั้นขอแบ่งให้ฉันหน่อยนะคะ”
ซูอันไม่ทำท่าเกรงใจเถาต้าหนี
เถาต้าหนีตักเกาลัดใส่ถุงให้เธอราว 10 ชั่ง ได้ถุงใหญ่เต็มถุง
โชคดีที่ซูอันเป็นคนแรงเยอะ ไม่อย่างนั้นของหนักขนาดนี้ คนทั่วไปคงถือจนเมื่อยมือ
หลังส่งของให้เถาต้าหนีแล้ว ซูอันก็ไปส่งเมล็ดสนให้สวีเฟิ่งเสียอีกส่วนหนึ่ง