ซูอันบอกให้ซุนซินซินถอยไปก่อน จะได้ไม่โดนลูกหลงตอนเธอลงมือ
ซุนซินซินเป็นห่วงซูอันอยู่บ้าง เพราะคนพวกนั้นถือมีดกันทุกคน
แต่พอนึกถึงว่าซูอันยังจัดการหมูป่าได้ พวกอันธพาลไม่กี่คนจะรับมือไม่ได้เชียวหรือ?
อีกอย่าง เธอก็ช่วยอะไรไม่ได้ ถ้าไม่ฟังซูอัน มีแต่จะทำให้เพื่อนรักต้องพะวง
คิดได้อย่างนั้น ซุนซินซินก็รีบถอยไปด้านหลัง
พวกอันธพาลยังไม่ทันได้ลงมือทำร้ายซูอัน ก็เห็นเธอเตะข้อมือที่ถือมีดของพวกเขาไปหลายครั้ง
พอเธอเตะเข้าให้ มีดในมือทุกคนก็ร่วงลงพื้น
พวกอันธพาลไม่เคยคิดเลยว่าผู้หญิงคนหนึ่งจะมีฝีมือขนาดนี้
เมื่อได้เห็นความสามารถของซูอัน พวกอันธพาลที่หัวไวก็รีบพยายามลุกขึ้นหนี
แต่ซูอันจะยอมให้พวกเขาหนีไปง่าย ๆ ได้อย่างไร เธอเตะเข้าใส่อีกหลายที
“ตอนนี้คิดจะหนีเหรอ สายไปแล้ว”
ซูอันทั้งต่อยทั้งเตะพวกอันธพาลยกใหญ่
คนชั่วที่คอยปล้นคนอื่นแบบนี้ ไม่จำเป็นต้องเกรงใจ ซูอันจึงลงมืออย่างไม่ปรานีแม้แต่น้อย
พวกอันธพาลถูกซ้อมจนไปกองอยู่ตรงมุมกำแพง แต่ละคนกุมหัวร้องขอชีวิต
เห็นพวกเขาสภาพน่าเวทนา ซุนซินซินก็แค่นเสียงอยู่ข้าง ๆ “แล้วจะไปหาเรื่องใครก็ไม่หา ดันมาแหยมกับอันอันบ้านเรา”
พูดจบ ซุนซินซินก็เตะพวกอันธพาลไปอีกหลายทีอย่างไม่หายแค้น
ซูอันเหลือบมองซุนซินซิน ยัยคนนี้รู้จักอาศัยบารมีคนอื่นข่มขู่แล้วสินะ
หลังพวกอันธพาลร้องขอชีวิตไม่หยุด ซูอันก็ไม่ลงมืออีก เธอพูดว่า “เอาเงินกับคูปองออกมา จ่ายเงินแล้วก็ไสหัวไปได้”