ซูอันกับซุนซินซินกินมื้อเย็นเสร็จ ซูอันก็เสนอตัวล้างหม้อกับจานชาม
งานทำกับข้าวให้เด็กคนนี้ทำไปแล้ว งานล้างจานก็ควรถึงตาเธอบ้าง
แต่ซุนซินซินกลับยืนกรานรับหน้าที่ล้างหม้อกับจานชามไป “อันอัน จานชามของเราสองคนมีไม่เท่าไร เดี๋ยวเดียวก็ล้างเสร็จ ให้ฉันทำเถอะ”
ซูอันจึงปล่อยให้ซุนซินซินจัดการ จานชามที่กินเสร็จแล้วมันเยิ้มไม่น้อย งานแบบนี้ซูอันไม่ชอบทำจริง ๆ
แต่ซูอันก็ไม่ปล่อยให้ซุนซินซินทำงานเปล่า พอถึงเวลาทำงานพรุ่งนี้ เธอจะช่วยทำงานในนาให้มากขึ้นแทน
งานในนาต้องใช้แรง ซุนซินซินที่ตัวเล็กบอบบางแบบนี้คงรับไม่ไหว
หลังจากกินมื้อเย็นเสร็จ ซูอันกับซุนซินซินก็รีบอาบน้ำล้างหน้าแล้วขึ้นเตียงพักผ่อนแต่หัวค่ำ
เดินทางกันมาเหน็ดเหนื่อยตลอดทาง ปัญญาชนหนุ่มสาวที่เพิ่งมาถึงต่างก็รู้สึกอ่อนล้าไปทั้งตัว
พรุ่งนี้ยังต้องไปทำงานอีก คืนนี้จึงควรพักผ่อนให้เต็มที่ จะได้มีแรง
คนอยู่รวมกันในห้องเดียวหลายคนย่อมมีเรื่องไม่สะดวกสารพัด อย่างตอนนี้ซูอันกับซุนซินซินนอนติดกับหวังเจาเตี้ยน แต่หวังเจาเตี้ยนไม่รักษาความสะอาด ถึงกับขึ้นเตียงทั้งที่ยังไม่ได้ล้างเท้า กลิ่นเท้าเหม็นจนแทบทนไม่ไหว
ซูอันพูดไม่ออก โตขนาดนี้แล้ว ทำไมถึงไม่รู้จักใส่ใจความสะอาดบ้างนะ?
ผู้ชายจะมอมแมมหน่อยก็พอเข้าใจได้ แต่นี่เป็นผู้หญิงแท้ ๆ ยังทำแบบนี้อีก ชวนให้ไม่เข้าใจจริง ๆ!
ซูอันจึงมองหวังเจาเตี้ยนอย่างรังเกียจแล้วพูดว่า “สหายปัญญาชนหวัง ช่วยใส่ใจความสะอาดหน่อยได้ไหม ไปล้างเท้าสักที รู้ตัวหรือเปล่าว่าเท้าเหม็นมาก?”